Toi - Gilbert Bécaud

Toi que j’espérais depuis longtemps déjà

Toi, dans cette ville d’inconnus, je t’ai aperçue.

Toi que je cherchais depuis longtemps déjà

Toi, dans cette foule de perdus, je t’ai reconnue.

Et les gens autour de toi riaient, un imbécile parlait

Et toi aussi, tu riais, j’en aurais pleuré, pleuré !

Toi que je savais depuis longtemps pour moi

Toi, dans ce mélange de perdus, tu te gaspillais.

Toi, j’aurais voulu tendre les mains vers toi.

Moi, j’aurais voulu tout t’expliquer, ils m’en empêchaient.

Tous ces gens autour de toi riaient, cet imbécile parlait

Et toi aussi, tu riais, j’en aurais crié, crié !

Toi, avec ces minables, tu t’en allas.

Toi, dans ce chaque jour de cohue, je t’ai reperdue.

Jij waar ik al lang op hoopte

Jij, in deze stad van vreemden, ik zag je.

Jij waar ik al lang naar op zoek was

Jij, in deze menigte van verloren mensen, ik herkende je.

En mensen om je heen lachten, een dwaas was aan het praten

En jij ook, je lachte, ik zou hebben gehuild, gehuild!

Jij die ik al heel lang kende voor mij

Jullie, in deze mengelmoes van de verlorenen, waren jezelf aan het verspillen.

Jij, ik had graag mijn handen naar je uitgestoken.

Ik had je graag alles willen uitleggen, dat hebben ze me belet.

Al die mensen om je heen lachten, die idioot was aan het praten

En jij ook, je lachte, ik zou hebben geschreeuwd, geschreeuwd!

Jij, met deze losers, ging weg.

Jij, in deze elke drukke dag, verloor ik je weer.