Herr Heinerich - faun

Wenn einer um eine Fraue freit

Der braucht der Dinge drei

Ein offen Herz, ein Säcklein Gold

Und hohen Mut dabei

Herr Heinrich, er reitet im tiefen Wald

Trinkt Wasser statt kühlem Wein

Wohl sieben Meilen vor der Stadt

Denkt an die Liebste sein

Er jagt den Hirsch von Berg zu Tal

Er treibt ihn vor sich her

Hart fliegt sein heller Eschenspeer

Bringt jäh das Wild zu Fall

Er trägt die Beute in sein Haus

Sein Herz ist freudenvoll

Er setzet sich zum Mahle

Es wurde finstere Nacht

Da fängt der Hund zu heulen an

Schmiegt sich an Herr Heinrichs Knie

Es tritt ein Trollweib in den Saal

Ein graues, grausiges Ding

Elf Ellen hoch ihr Riesenrumpf

Zwei Säue breit ihr Leib

«Bedecket euch, Dame», Herr Heinrich ruft

«Nehmt meinen Mantel als Kleid»

Die Zähne wie ein Zaun im Moos

Die Nase wie ein Baum

Kein Ding auf Erden, das ihr gleicht

Es sei denn der Höllengeist

«Schafft frisches Fleisch, Herr Heinerich

Schafft frisches Fleisch herbei»

«Sagt an, wo gibt es Fleisch im Haus

Das euch willkommen sei?»

«So schlachtet euer braunes Ross

Und bringt es her zu mir»

Er schlachtete das braune Ross

Das Herz ward ihm so schwer

Sie schlang es in ihr Maul hinein

Kein Knochen blieb zurück

«Mehr Fleisch, mehr Fleisch, Herr Heinerich

Mehr Fleisch schafft mir herbei»

«Sagt an, wo gibt es Fleisch im Haus

Das euch willkommen sei?»

«So schlachtet euern guten Hund

Und bringt ihn her zu mir»

Er schlachtete den guten Hund

Das Herz ward ihm so schwer

Sie schlang ihn in ihr Maul hinein

Kein Knochen blieb zurück

«Ein Bett, ein Bett, Herr Heinerich

Ein Bett schafft mir herbei

Ein Lager weich von Heidekraut

Soll unser Brautbett sein»

Er rupft und zupft das Heidekraut

Bereitet ein Lager fein

Er breitet seinen Mantel darauf

Die Hexe legt sich hinein

«Legt ab eure Kleider, Herr Heinerich

Und legt euch mir zur Seit»

«Gott sei davor», Herr Heinrich spricht

«Dass jemals das geschieht

Dass ich mit einem Höllengeist

Des Nachts mein Lager teil»

Die Nacht verging, der Tag war da

Die Sonne durchs Fenster sah

Die schönste Frau im ganzen Land

Lag zwischen ihm und der Wand

«Ein guter Tag», Herr Heinrich spricht

«O dass er doch immer so blieb»

Darauf die schöne Fraue:

«Er währt bis an euer End

Gar manchen Ritter fing ich mir

Ein jeder hat versagt

Ihr seid der erste, der mit mir schlief

Die liebe lange Nacht"

Wanneer iemand een vrouw het hof maakt?

Hij heeft drie dingen nodig

Een open hart, een zak met goud

En met grote moed

Herr Heinrich, rijdt in het diepe bos

Drink water in plaats van koude wijn

Waarschijnlijk zeven mijl van de stad

Denk eraan om de geliefde te zijn

Hij jaagt het hert van berg tot dal

Hij drijft hem voor zich uit

Zijn heldere essen speer vliegt hard

Brengt het spel ineens naar beneden

Hij draagt ​​de buit in zijn huis

Zijn hart is blij

Hij gaat aan tafel zitten

Het was een donkere nacht

Dan begint de hond te huilen

Knuffelt zich tot aan de knie van meneer Heinrich

Een trollenvrouw komt de hal binnen

Een grijs, afschuwelijk ding

Elf el hoog haar gigantische torso

Twee zeugen spreiden haar lichaam

"Bedek uzelf, dame," roept Herr Heinrich uit

"Neem mijn jas als een jurk"

De tanden als een hek in het mos

De neus als een boom

Er is niets op aarde dat op haar lijkt

Tenzij de helse geest

«Maak vers vlees, Herr Heinerich

Breng vers vlees voort»

"Vertel me waar er vlees in huis is"

Dat je welkom bent?»

"Dus slacht je bruine paard"

En breng het naar mij»

Hij slachtte het bruine paard

Zijn hart werd zo zwaar

Ze stopte het in haar mond

Er bleef geen bot over

“Meer vlees, meer vlees, Herr Heinerich

Breng me meer vlees»

"Vertel me waar er vlees in huis is"

Dat je welkom bent?»

«Dus slacht je goede hond af

En breng hem naar mij»

Hij slachtte de goede hond

Zijn hart werd zo zwaar

Ze stopte het in haar mond

Er bleef geen bot over

«Een bed, een bed, Herr Heinerich

Een bed brengt me

Een kamp zacht met heide

Zou ons bruidsbed moeten zijn»

Hij plukt en plukt de heide

Bereid een kamp goed voor

Hij spreidt zijn jas erover uit

De heks gaat liggen

«Doe uw kleren uit, Herr Heinerich

En aan mijn zijde liggen"

"God zij ervoor", zegt Herr Heinrich

"Dat gebeurt ooit"

Dat ik met een helgeest ben

deel van mijn bed 's nachts"

De nacht ging voorbij, de dag kwam

Zag de zon door het raam

De mooiste vrouw van het hele land

Lig tussen hem en de muur

"Een goede dag," spreekt Herr Heinrich

"Oh, dat hij altijd zo bleef"

Dan de mooie vrouw:

«Het duurt tot uw einde»

Ik heb aardig wat ridders gevangen

Iedereen heeft gefaald

Jij bent de eerste die met mij naar bed gaat

De lieve lange nacht"