Cernunnos - faun

Zaghaft reckt am Rand der Welt

Die Sonne sich nach den Sternen

Und friedlich lag im ersten Licht unser Dorf

Und da leis' uns der Morgen

Eine Ahnung des kommenden Tages flüstert

Fand eine Spur sich unweit der Hütten

Die eines prächtigen Hirschen war

Und lohend Richtung Wald sich wand

In ihrem Angesichte ahnten wir

Prachtvoller war dieses Tier

Als jedes das bis zu diesem Tag wir erjagt

Nach Jagdruhm, Sieg und Trophäen trachteten wir

Waren, bevor noch am Himmel die Sonne stand, in Waffen

Und auf den frühen Nebeln des Tages reitend

Verließen wir Jäger das Dorf

Zu jener Stunde noch waren wir viel

Ausgezogen den Wald zu erobern

Unser Jagdglück zu suchen im Zwielicht des Morgens

Und zwischen wispernden Blättern

Von Baum zu Baum eilten wir

Schweigend, die Blicke auf des Hirschen Spur geheftet

Seltsame Schrift in Blatt und Sand, fremdart’ge Worte

Denen wir folgten ohne sie zu versteh’n

Der Wald war ein einziger Schatten

In dem Fragen und Antwort gleichsam sich bargen

Wir aber sahen einzig die Spur

An deren Ende die mächt'ge Trophäe wir wähnten

Kraftvoll blieb der Beute Schritt

Und weit, weit maß ihr Huf

Dies war die Zeit, zu sein und zu werden

Und diese Jagd sollt keiner gleichen

Die bis zu diesem Tag wir gewagt

Und keinem and’ren Tiere dies

Welches den Wald durchzog, als wollte es ihn zeichnen

Leis' flüstert vom Waldesgrund uns seine kraftvolle Spur

Dass im Gefolge dieses Hirsches ein Rätsel sich befand

Das prachtvoller noch war als er selbst

Einige von uns flohen dies Geheimnis

Erschöpft gaben andere auf

Und kleiner ward mit jeder Stunde

Der Jagdgefährten Zahl

Das Laub aber flüsterte heller

Mit jedem der den Wald verließ

Beinah, als verlacht uns das Dickicht

Bald, da der Tag dem Abend sich nahte

Der Schatten des Hungers längst die Mienen verdunkelt

Waren einzig zwei noch geblieben

Und einer der beiden war ich

Auf einer Lichtung

An deren Grund der Abendsonne Schatten

In die fremden Spuren sich mischte

Standen schließlich wir ihm gegenüber

Jenem prachtvollen Hirschen

Mit seinem Huf voll Geheimnis

Sein Blick kreuzte den unseren

Hehr fiel durch sein prächtiges Geweih

Das letzte Licht des Tages

Und in stummer Ehrfurcht erstarrten wir

Die wir gekommen waren ihn zu besiegen

Wie noch hätten wir’s vermocht?

Wir standen Aug in Aug mit Gott

Die Luft erfüllt von flirrendem Wunder

Und vergessen Jagd und Ruhm

Da fiel der Bogen des letzten Gefährten

Und er floh Hirsch und Wald, heim ins Dorf

Bloß ich war noch geblieben

Der ich im silbernen Auge des Hirschen

Mich selber gewahrte

Wie seltsam war, was ich schaute

Wie seltsam, was ich erkannte

Jäger war ich gewesen

Und nunmehr Beute geworden

Am Ende der Jagd stand ich selbst

War meiner eig’nen Spur gefolgt

Vom Morgen bis zum Abend

Hatte sie rätselhaft geheißen

Und nicht von ihr lassen können

Wie hätt' ein andrer an meiner statt hier stehen können!

Ich stand mir selbst gegenüber

Der Speer in der Hand blanker Hohn

Verschwunden der Hirsch

Geblieben bloß ich

Aus meinen Schläfen spross sein Geweih

Und im letzten Licht der Sonne stand ich

Nicht Jäger noch Beute

Bloß ich

Und meine eigene Trophäe mir

Ein Schmuck, den niemand sehen

Und den niemand wissen würde

Ins Dorf würde ich heimkehren als einer von vielen

Dem die Götter vermeintlich nicht hold gewesen

Ich aber war auf einer höheren Jagd

Und habe, ohne einen Speer zu schleudern

Die höchste Huld der Götter mir erstritten

Schuchter strekt zich uit aan de rand van de wereld

De zon zoekt de sterren

En ons dorp lag vredig in het eerste licht

En daar laten we de ochtend

Een voorgevoel van de komende dag fluistert

Een pad gevonden in de buurt van de hutten

Die van een prachtig hert was

En laaiend in de richting van het bos

In haar gelaat vermoedden we

Dit dier was meer magnifiek

Zoals elk dat we tot op de dag van vandaag hebben gejaagd

We zochten jachtglorie, overwinning en trofeeën

Waren in de armen voordat de zon op was

En rijden op de vroege nevels van de dag

Wij jagers verlieten het dorp

Op dat uur waren we met velen

Uitgekleed om het bos te veroveren

Om ons jachtgeluk te zoeken in de schemering van de ochtend

En tussen fluisterende bladeren

We haastten ons van boom naar boom

Stil, ogen gericht op het hertenspoor

Vreemd schrijven op papier en zand, vreemde woorden

Die we volgden zonder ze te begrijpen

Het bos was een schaduw

Waarin vragen en antwoorden elkaar als het ware verstopten

Maar we zagen alleen het spoor

Aan het einde van de machtige trofee die we ons hadden voorgesteld

De stap van de prooi was krachtig

En ver, ver gemeten haar hoef

Dit was de tijd om te zijn en te worden

En deze jacht zou niet als alle andere moeten zijn

Tot op de dag van vandaag durfden we

En geen ander dier dit

Die door het bos rende alsof hij het wilde tekenen

Fluistert zachtjes zijn krachtige spoor vanaf de bosbodem

Dat in het kielzog van dit hert een raadsel was

Dat was nog mooier dan hijzelf

Sommigen van ons zijn dit mysterie ontvlucht

Uitgeput, anderen gaven het op

En werd met elk uur kleiner

Het nummer van de jager

Maar de bladeren fluisterden helderder

Met iedereen die het bos verliet

Bijna alsof het struikgewas ons uitlacht

Zodra de dag de avond naderde

De schaduw van de honger heeft de gezichten lang verduisterd

Er zijn er nog maar twee over

En ik was een van de twee

op een open plek

Een andere reden van de schaduwen van de avondzon

Vermengd met de vreemde sporen

Eindelijk kwamen we hem tegen

Dat prachtige hert

Met zijn hoef vol mysterie

Zijn blik kruiste de onze

Hehr viel door zijn prachtige gewei

Het laatste licht van de dag

En in stil ontzag bevroor we

Wij die kwamen om hem te verslaan

Hoe zouden we anders kunnen?

We stonden oog in oog met God

De lucht gevuld met glinsterende verwondering

En vergeet jacht en glorie

Toen viel de boog van de laatste metgezel

En hij ontvluchtte herten en bos, thuis in het dorp

Alleen ik bleef

De ik in het zilveren oog van het hert

realiseerde mezelf

Hoe vreemd was waar ik naar aan het kijken was

Wat raar wat ik me realiseerde

Ik was een jager geweest

En nu prooi worden

Aan het einde van de jacht stond ik zelf

Had mijn eigen spoor gevolgd

Van 's morgens tot 's avonds

Was haar raadselachtig genoemd

En kan haar niet loslaten

Hoe had iemand anders hier in mijn plaats kunnen staan!

ik werd geconfronteerd met mezelf

De speer in de hand pure bespotting

Het hert is verdwenen

Alleen ik bleef

Zijn gewei ontsproten uit mijn slapen

En in het laatste licht van de zon stond ik

Noch jager noch prooi

alleen ik

En mijn eigen trofee mij

Een sieraad dat niemand zal zien

En dat niemand het zou weten

Ik zou terugkeren naar het dorp als een van de velen?

De goden waren zogenaamd niet aardig voor hem

Maar ik was op een hogere jacht

En hebben zonder een speer te slingeren

Won de opperste gunst van de goden voor mij