Iswind - Dunkelschön

Sah achtsame Schatten, da oben, wo einstmals der Wald begann

Dort war alles leise, verschneit und erstarrt — kein Laut erklang

Doch plötzlich, wie seltsam, verstummte die Stille, die Zeit blieb stehn

Als würde ich träumen wars mir, denn ich sah dort die Wölfe ziehn

Unda Maijeheé, unda Maijeheé

Unda Maijeheé, unda Maijaá

Langsam und lautlos kamen sie dann zu mir herab

Seltsam und süß spürte ich, wie die Einsamkeit in mir starb

Da blieben sie stehen, nur einer kam näher, ich ging hinaus

Sah ihm in die Augen, seltsame Nähe ging von ihm aus

Unda Maijeheé, unda Maijeheé

Unda Maijeheé, unda Maijaá

Iswind stand reglos, so wurde er langsam vom Wolf zum Mann

Ich wollte ihn halten, eins werden mit ihm, als sein Wort erklang:

Ich kann hier nicht weilen, wir Wölfe, wir müssen stets weiterziehn

So blieb ich verlassen, denn Iswind musste dann von mir gehn

Unda Maijeheé, unda Maijeheé

Unda Maijeheé, unda Maijaá

Zag opmerkzame schaduwen daar waar het bos ooit begon

Alles was daar stil, besneeuwd en bevroren - er werd geen geluid gehoord

Maar ineens, wat vreemd, de stilte viel stil, de tijd stond stil

Het was alsof ik droomde, want ik zag de wolven daar rondlopen

Unda Maijehee, unda Maijehee

Unda Maijeheé, unda Maijaá

Ze kwamen toen langzaam en stil naar me toe

Vreemd en lief voelde ik de eenzaamheid in mij sterven

Daar stopten ze, er kwam er maar één dichterbij, ik ging naar buiten

Keek in zijn ogen, vreemde nabijheid ging van hem uit

Unda Maijehee, unda Maijehee

Unda Maijeheé, unda Maijaá

Iswind stond roerloos, zich langzaam omdraaiend van wolf in mens

Ik wilde hem vasthouden, één met hem worden, toen zijn woord klonk:

Ik kan hier niet blijven, wij wolven, we moeten altijd verder

Dus ik werd alleen gelaten, want Iswind moest me toen verlaten

Unda Maijehee, unda Maijehee

Unda Maijeheé, unda Maijaá