Doucement mais sûrement - Lacraps feat. L'Amir'al de la Zone, Lacraps, L'Amir'al de la Zone

Triste constat on manque tous de fonds et j’ai qu’du shit à vendre j’avoue

Et j’vois la vie comme une course de fond donc j’réfléchis avant chaque foulée

Dévoué à ma mif, à la zic, coupe mes rimes à la scie t’es fou mec

J’veux pas m’asseoir sur l’trône trop peur d'être mal assis mec

J’voulais rapper, foutre l’boxon pas rester là passif

Échouer n’est pas dans mes options, je n’lâcherai pas ma cible

Éprouvé mais j’garde les crocs et j’sais qu’mes gars m’assistent

Y aura pas une phase de trop mec passe le crom', j’fais des dégâts massifs

Conscient qu’c’est pas facile de faire sa place à long terme

T’es en major ou t’es pistonné si tes sons passent à l’antenne

J’suis toujours présent, j’travaille ma tech', j’m’entête, je gratte

L’impression que j’perds la raison dans ma tête en texte crade

Accroc aux rimes, tiens gros j’te balance un 16 de crack

Prend d’l’avance, j’t’aurais rejoins avant qu’ne cesse le track

J’travaille les lettres moi j’en dors mal, elles s’précipitent

Toujours précis, vu l’temps qu’j’y passe normal que mes récits piquent

C’est ceux qui font des récits pétés, qui taffent en ces temps durs

Combien se sont précipités quitte à foncer dans l’mur?

On s’demande pas où on a mis les pieds, j’les vois tous glander sur l’banc

Nos mots s’comparent à dix milles épées, on arrive doucement mais sûrement

Y’a ceux qui stressent, ceux qui vont doucement, ceux qui savent que presque

tous mentent

Stress, rage, tourments, soif de revanche qui te rend gourmand

L’amiral Lacraps tu reconnais l’son, nos voix sont crades mais pas dans les

urnes

1−3-3−4 une vraie connexion, le voisin craque et frappe dans le mur

J’n’y prends pas garde, je monte la mienne, chacun de leurs actes augmente ma

haine

Ne renie pas mon investissement, le temps qui passe nous laisse à la traîne

J’les vois faire sans leur déguisement, des menaces des avertissements

Ça court, ça s’bat pour être à l’antenne, faisant d’ma zik' un divertissement

J’remplis des pages de mes coups de gueule, transforme la rage d’un jour de

deuil

J'évite de m’perdre dans mon engouement en sachant qu’au final on est tous seuls

Eh oui mon ami faut s’y faire, les langues de putes vocifèrent

Tu m’as vu zoner sans but, sache que ma solitude vaut 6 frères

La musique j’la vis sans folie, p’tit à p’tit j’fais ma symphonie

Entres sauteries microphoniques ou colère que l'égo fournit

Ils ont cru me distancer, n’ont pas compris qu’j’les suivais pas

Pas tellement fait pour les sentiments, le combat prime je tire dans l’tas

Triest feit dat we allemaal geen geld hebben en ik heb alleen hasj om te verkopen, dat geef ik toe

En ik zie het leven als een langeafstandsrace, dus ik denk voor elke stap na

Toegewijd aan mijn familie, aan de zic, snijd mijn rijmpjes met de zag je gekke man

Ik wil niet op de troon zitten, te bang om slecht te zitten, man

Ik wilde rappen, fuck the boxon, blijf daar niet passief

Falen staat niet in mijn opties, ik laat mijn doel niet los

Getest, maar ik houd de hoektanden en ik weet dat mijn jongens me helpen

Er zal geen fase zijn waarin te veel man de crom passeert', ik richt enorme schade aan

Besef dat het niet eenvoudig is om op de lange termijn je plek te vinden

Je bent in majeur of je krijgt een boost als je geluiden in de lucht zijn

Ik ben altijd aanwezig, ik werk mijn tech', ik ben koppig, ik krab

Heb het gevoel dat ik gek word in mijn hoofd in vuile tekst

Verslaafd aan rijmpjes, wacht even, ik gooi je een crack van 16

Vooruit, ik zou bij je zijn geweest voordat de baan stopte

Ik werk aan de letters, ik slaap niet goed, ze haasten zich

Altijd precies, gezien de tijd die ik daar doorbreng, is het normaal dat mijn verhalen prikken

Het zijn degenen die de verhalen vertellen, die hard werken in deze moeilijke tijden

Hoevelen haastten zich zelfs om tegen de muur te rennen?

We vragen ons niet af waar we voet hebben gezet, ik zie ze allemaal op de bank hangen

Onze woorden zijn te vergelijken met tienduizend zwaarden, we komen langzaam maar zeker

Er zijn mensen die stress hebben, mensen die langzaam gaan, mensen die dat bijna weten

iedereen liegt

Stress, woede, kwelling, dorst naar wraak die je hebzuchtig maakt

Admiraal Lacraps je herkent het geluid, onze stemmen zijn vies maar niet in de

stembussen

1-3-3-4 een echte verbinding, de buurman kraakt en raakt de muur

Het kan me niet schelen, ik verhoog de mijne, elk van hun daden verhoogt mijn

een hekel hebben aan

Ontken mijn investering niet, het verstrijken van de tijd laat ons achter

Ik zie ze het doen zonder hun vermomming, dreigementen, waarschuwingen

Het loopt, het vecht om in de lucht te zijn, waardoor mijn muziek een amusement wordt

Ik vul pagina's met mijn tirades, transformeer de woede van een dag van

rouwen

Ik voorkom dat ik verdwaal in mijn verliefdheid, wetende dat we uiteindelijk allemaal alleen zijn

Ja mijn vriend, je moet er aan wennen, de tongen van hoeren schreeuwen

Je zag me doelloos ronddwalen, weet dat mijn eenzaamheid 6 broers waard is

De muziek die ik beleef zonder waanzin, beetje bij beetje maak ik mijn symfonie

Tussen microfoonsprongen of woede die het ego biedt

Ze dachten dat ze afstand van me hielden, begrepen niet dat ik ze niet volgde

Niet zozeer gemaakt voor gevoelens, het gevecht staat voorop, ik schiet in de hoop