Silence - Dark Fortress

Scorched by time and death

And a bloated sun long since shriveled

The waste lies cold before me God’s creation ground to a shroud that stretches

From horizon to horizon

When all are dead

And all is gone

Not a breath stirs the air

The faded moon finds only dust

Crowded in the grip of a celestial wrath

Forever drifting through infinite frozen void

I exalt, alone at last

Behold my kingdom

From horizon to horizon

When all are gone

At last descends the silence

Wide awake to receive this bliss

Free of hate, free of pain, free of the need to escape

Everflowing, everglowing abyss

Drink my spirit, beget new shape

For even ruins shall reminisce

In powdered bone the lark of djinns and jinxes

And from afar the story hiss

And lucid moans of copulating sphinxes

Verschroeid door tijd en dood

En een opgeblazen zon is allang verschrompeld

Het afval ligt koud voor mij Gods scheppingsgrond tot een lijkwade die zich uitstrekt

Van horizon tot horizon

Als ze allemaal dood zijn

En alles is weg

Geen adem beroert de lucht

De vervaagde maan vindt alleen stof

Overvol in de greep van een hemelse toorn

Voor altijd drijvend door oneindige bevroren leegte

Ik verhef, eindelijk alleen

Zie mijn koninkrijk

Van horizon tot horizon

Als alles weg is

Eindelijk daalt de stilte

Klaarwakker om deze gelukzaligheid te ontvangen

Vrij van haat, vrij van pijn, vrij van de noodzaak om te ontsnappen

Altijd stromende, altijd gloeiende afgrond

Drink mijn geest, verwek een nieuwe vorm

Want zelfs ruïnes zullen herinneringen ophalen

In poedervormig bot de leeuwerik van djinns en jinxes

En uit de verte het verhaal gesis

En helder gekreun van copulerende sfinxen