Soneto - Arnaldo Antunes

O mal estar que exala quem discorda

Porque não sente quase ou não entende

Concorda bem com o de quem assente

Sem romper a casca, e não acorda

Somente se distar de estar de frente

Distrai a sua mente da derrota

Distante como diante de uma porta

Destrói na letra preta o branco ausente

A vida do sentido o incomoda —

Vigor de ponta a ponta da serpente

Que o branco ovo a cada dia lota

Suporta, não se importa ou então mente

Não compreende o que o prende à borda —

O ouro da palavra, um acidente

Het onbehagen dat mensen uitstraalt die het er niet mee eens zijn

Omdat je het bijna niet voelt of niet begrijpt

Komt goed overeen met de van degene die zich vestigt

Zonder de schors te breken, en hij wordt niet wakker

Alleen als op afstand van zijn gezicht

Leid je geest af van een nederlaag

Ver weg als voor een deur

Vernietigt het ontbrekende wit in de zwarte letter

Het zintuiglijke leven stoort je —

End-to-end kracht van de slang

Dat het witte ei zich elke dag vult

Ondersteunt, maakt niet uit, of liegt anders

Begrijpt niet wat hem aan de rand houdt -

Het goud van het woord, een ongeluk