Костыль - Анна Герман

Куда я спрячу вечную тревогу,

Куда исчезнет память — не пойму.

Костыль тяжел, костыль идет в дорогу,

Дорогу уступите вы ему.

Мальчишке было лет совсем немного,

Он в бой ходил под пулеметный свист.

Сейчас он ходит трудно, одноного,

Чтоб вы могли отплясывать свой твист.

А ведь и он отплясывал когда-то…

Потом, в свои семнадцать с небольшим,

Пошел «плясать» огнем из автомата,

Сквозь рев войны врага сражая им.

Он сшит из нервов, а не из гранита,

Всей сутью жизни к подвигу готов.

А где была нога его зарыта —

Там ни могилы нету, ни цветов.

Я не в укор вам, люди доброй воли.

Пускай цветут и пенятся сады!

И дай вам Бог такой не видеть доли

И никогда не плакать от беды.

Я лишь хочу сказать, геленджичане:

Увидев ветерана с костылем,

Вы поклонитесь, вспомните с печалью,

О всех, благодаря кому и мы живем.

Waar kan ik eeuwige angst verbergen,

Waar de herinnering zal verdwijnen - ik begrijp het niet.

De kruk is zwaar, de kruk gaat op de weg,

Geef hem de ruimte.

De jongen was nog maar een paar jaar oud,

Hij ging de strijd aan op het geluid van een fluitje van een machinegeweer.

Nu loopt hij hard, alleen,

Zodat je jouw twist kunt dansen.

Maar hij danste ook een keer...

Toen, op zeventienjarige leeftijd,

Ging om te "dansen" met automatisch vuur,

Door het gebrul van de oorlog van de vijand, hen te doden.

Het is genaaid van zenuwen, niet van graniet,

Met de hele essentie van het leven ben ik klaar voor een prestatie.

En waar was zijn voet begraven -

Er is geen graf, geen bloemen.

Ik verwijt u niets, mensen van goede wil.

Laat de tuinen bloeien en schuimen!

En God verhoede je om het aandeel niet te zien

En huil nooit van problemen.

Ik wil alleen maar zeggen, mensen van Gelendzhik:

Een veteraan met een kruk zien,

Je zult buigen, denk eraan met droefheid,

Over iedereen, dankzij wie we leven.