Берёза - Анна Герман

Береза, береза, лет двести шумела,

А время настало, и ты постарела.

Береза, такой тебя вижу впервые

Засохшие ветви, как космы седые.

Шуршат пожелтевшие листья в тревоге,

И ты, как старушка, стоишь у дороги.

Стоишь ты сутуло на перекрестке,

Кругом поднимаются дочки- березки.

Набросив на плечи зеленые шали,

Девчушки расходятся в дальние дали.

Бегут врассыпную, шагают рядами,

Ведут о тебе разговоры с ветрами.

Береза, береза, стареешь, тоскуя.

Ноя не покину тебя и такую.

Весной, как и прежде, к тебе устремляюсь-

Так вешней порой возвращается аист,

Заботясь о детях, гнездо обновляя

Береза, береза, навеки родная

Berk, berken, tweehonderd jaar geritsel,

En de tijd is gekomen, en je bent oud geworden.

Berk, dit is de eerste keer dat ik je zie

Verdorde takken, zoals grijze haren.

Vergeelde bladeren ritselen in paniek,

En jij, als een oude vrouw, staat langs de weg.

Je staat voorovergebogen op het kruispunt,

Overal rijzen berkendochters op.

Groene sjaals over de schouders gooien,

De meisjes verspreiden zich in verre afstanden.

Ze verspreiden zich, lopen in rijen,

Ze praten over jou met de wind.

Berk, berk, je wordt oud, verlangend.

Noah zal je niet zo achterlaten.

In de lente, net als voorheen, haast ik me naar jou -

Dus de lente keert soms de ooievaar terug,

Oppassen op kinderen, het nest updaten

Berk, berk, voor altijd lief