Lustmord & Wargasm (The Relicking of Cadaverous Wounds) - Cradle Of Filth

An archangel in bondage,

bediademed, sold

with a murder of ravens,

but no less astarte to behold.

abandoned by heaven to the dead, dark & past,

cast her dispersions on life’s brittle glass.

And though her eyes still held fire

as stone walls caged the beast,

'gainst the lassitudes of death

she fought but failed to greet.

Midst lies in collusion

she was matyred to teach that:

(girl) «divinity & lust are forever forbidden to meet»

But i swore that they would

before the veil could part our embrace.

twixt her cold silent hips i kissed

and promised christendom in —

flames…

Gravid with madness like a feculent dirge

that obsesses my heart

i am convened by words

to avenge her

ebon splendour

and surrender

my soul to the dead to achieve prophecies

of libidinous scourge

horripilation braying over carrious herds

vexing nightmares

and their weak prayers

to a no one there

to hinder her decree

to weed the world of their disease

As shadows unblind mine eyes to see

the meat that is their congregation

Oh how they plead to the skies

but this is mere foreplay to war…

Scar-riddled safron eaves bleed like the conjugal

vestal daughters giving throat to the priest

a sycophant, the despoiler of faith

now his skinless crucifixion needs a winged diocese…

For her interred i tore a battle banner from his side,

splashed in red goetia,

hues of hell & deicide

Here comes the night

its obsidian light

is a master whom disasters

suck upon like concubines

and under black skirts

that whisper of delight

dark seeds in fruition

darkened deeds to marry mine

(girl) «in death’s bed i have lain

paying lip service to shame,

but for dreaming of thee i regain

i reason to seek life again.»

And we smite the divine

for our true nature is sin.

to strip tender flesh from these swine

like the lick of carnivorous winds…

The breath of destruction begins…

by forcing its herod tongue in…

to.

the womb of the holy virgin…

to taste of immaculate

sin

From temptation’s peak we will see world unfurled at last

now the wolves of time will stalk mankind,

shall be as one in grim repast…

Commemorating sickle moons

the pack are poised to reap

a scythe of white roses in bloom

whose twisted thorns will keep

the crown upon a dead man

daylights crucified in sleep.

and lives that hide in scriptured lies

to the memory of a scream…

And we shall dance amid the ruins

as adam and evil

dizzy at the falling stars

that burn fiercer in throes of upheaval.

If all must we damn for this moment that it shall be so.

both our souls have crossed oceans of time

to grasp one another more tightly than death could alone

As zyklon beasts reign to make carrion crawl…

their talons of lust rake a clarion

call…

To the lick of carnivorous winds…

Gravid with madness like a feculent dirge

that obsesses my heart

i am convened by words

to avenge her

ebon splendour

and surrender

my soul to the dead to achieve prophecies

of libidinous scourge

horripilation braying over carrious herds

vexing nightmares

and their weak prayers

to a no one there

to hinder her decree

to weed the world of their disease

As shadows unblind mine eyes to see

the meat that is their congregation.

(anyone who knows these last lines, please email me)

Een aartsengel in slavernij,

bediademeerd, verkocht

met een moord op raven,

maar niet minder astarte om te aanschouwen.

verlaten door de hemel aan de doden, donker en verleden,

wierp haar dispersies op het broze glas van het leven.

En hoewel haar ogen nog steeds vuur hielden

zoals stenen muren het beest in een kooi hielden,

'krijgen de lusteloosheid van de dood'

ze vocht maar kon niet begroeten.

Midden ligt in samenspanning

ze was matyred om te leren dat:

(meisje) «goddelijkheid en lust zijn voor altijd verboden om elkaar te ontmoeten»

Maar ik heb gezworen dat ze dat zouden doen

voordat de sluier onze omhelzing kon scheiden.

tussen haar koude, stille heupen kuste ik

en beloofde christendom in —

vlammen…

Gravid met waanzin als een feculente klaagzang

dat mijn hart obsedeert

ik ben bijeengeroepen door woorden

om haar te wreken

ebbenhout pracht

en geef je over

mijn ziel tot de doden om profetieën te verwezenlijken

van libidineuze plaag

horripilatie balkend over drassige kuddes

vervelende nachtmerries

en hun zwakke gebeden

aan niemand daar

om haar besluit te belemmeren

om de wereld van hun ziekte te wieden

Als schaduwen maken mijn ogen blind om te zien

het vlees dat hun gemeente is

Oh hoe ze smeken naar de lucht

maar dit is slechts een voorspel van oorlog...

Met littekens bezaaide safron dakranden bloeden als de echtelijke

Vestaalse dochters die de priester de keel geven

een sycophant, de plunderaar van het geloof

nu heeft zijn huidloze kruisiging een gevleugeld bisdom nodig...

Voor haar begraven scheurde ik een strijdbanier van zijn zijde,

bespat in rode goetia,

tinten van hel en deicide

Hier komt de nacht

zijn obsidiaan licht

is een meester die rampen veroorzaakt

zuigen als concubines

en onder zwarte rokken

dat gefluister van verrukking

donkere zaden in bloei

verduisterde daden om met de mijne te trouwen

(meisje) «in doodsbed heb ik gelegen»

lippendienst bewijzen aan schaamte,

maar voor het dromen van u ik herwin

ik heb reden om het leven opnieuw te zoeken.»

En we slaan het goddelijke

want onze ware aard is zonde.

om mals vlees van deze zwijnen te ontdoen

als de lik van vleesetende winden...

De adem van vernietiging begint...

door zijn Herodes-tong in te drukken...

tot.

de baarmoeder van de heilige maagd...

naar smaak van onberispelijk

zonde

Vanaf het hoogtepunt van de verleiding zullen we de wereld eindelijk zien ontvouwen

nu zullen de wolven van de tijd de mensheid besluipen,

zal zijn als een in grimmige maaltijd ...

Sikkelmanen herdenken

het peloton staat klaar om te oogsten

een zeis van witte rozen in bloei

wiens gedraaide doornen zullen behouden

de kroon op een dode man

daglicht gekruisigd in slaap.

en levens die zich verbergen in leugens in de Schriften

ter herinnering aan een schreeuw...

En we zullen dansen tussen de ruïnes

als Adam en het kwaad

duizelig bij de vallende sterren

die feller branden in de greep van ontreddering.

Als we allemaal moeten vervloeken voor dit moment dat het zo zal zijn.

onze beide zielen hebben oceanen van tijd overgestoken

om elkaar steviger vast te grijpen dan de dood alleen zou kunnen

Terwijl zyklon-beesten heersen om aas te laten kruipen...

hun klauwen van lust harken een klaroen

telefoongesprek…

Naar het likken van vleesetende winden...

Gravid met waanzin als een feculente klaagzang

dat mijn hart obsedeert

ik ben bijeengeroepen door woorden

om haar te wreken

ebbenhout pracht

en geef je over

mijn ziel tot de doden om profetieën te verwezenlijken

van libidineuze plaag

horripilatie balkend over drassige kuddes

vervelende nachtmerries

en hun zwakke gebeden

aan niemand daar

om haar besluit te belemmeren

om de wereld van hun ziekte te wieden

Als schaduwen maken mijn ogen blind om te zien

het vlees dat hun gemeente is.

(iedereen die deze laatste regels kent, mail me a.u.b.)