I've Heard the Tearstained Monologue You Do There By the Door Before You Leave - John Hartford

Sometimes I get to thinking that I’ve passed this point in life one time before.

Like the re-run of some movie that I saw a thousand Saturdays ago.

And I get the feeling that I know exactly what your gonna do and say before it

happens

in each scene.

I find myself rehearsing for that blackout situation, when the punchline reaches

out and punches me.

I always play the same old part;

the good guy gets the girl, I wind up dead.

Those rides into the sunset when the credits start to roll, are only flashed

upon

the screen inside my head.

The show is done, the lights go up, I throw my empty popcorn box away,

go back to unreality on rubber legs, I walk into the day.

Life is never logical, the faces change, the lines all stay the same.

I know the cues where I came in, the exits but I can’t recall your name.

So save your breath, don’t tell me how it all comes out, somehow I think I know.

I’ve heard that tear stained monologue you do there by the door before you go.

What makes me take you by the hand and stand around in line one time again.

And see the same old madness while I ask «is this the place where I came in?»

So save your breath, don’t tell me how it all comes out, somehow I think I know.

I’ve heard that tear stained monologue you do there by the door before you go.

Soms denk ik dat ik dit punt in het leven al een keer eerder ben gepasseerd.

Zoals de herhaling van een film die ik duizend zaterdagen geleden zag.

En ik heb het gevoel dat ik precies weet wat je gaat doen en ervoor gaat zeggen

gebeurt

in elke scène.

Ik merk dat ik aan het repeteren ben voor die black-outsituatie, wanneer de clou bereikt:

naar buiten en slaat me.

Ik speel altijd dezelfde oude rol;

de goede man het meisje krijgt, word ik dood.

Die ritten naar de zonsondergang wanneer de credits beginnen te rollen, worden alleen geflitst

bij

het scherm in mijn hoofd.

De show is afgelopen, de lichten gaan aan, ik gooi mijn lege popcorndoos weg,

ga terug naar de onwerkelijkheid op rubberen benen, ik loop de dag in.

Het leven is nooit logisch, de gezichten veranderen, de lijnen blijven allemaal hetzelfde.

Ik ken de signalen waar ik binnenkwam, de uitgangen, maar ik kan me je naam niet herinneren.

Dus spaar je adem, vertel me niet hoe het allemaal komt, op de een of andere manier denk ik dat ik het weet.

Ik heb die met tranen besmeurde monoloog gehoord die je daar bij de deur doet voordat je gaat.

Wat maakt dat ik je bij de hand neem en nog een keer in de rij sta.

En zie dezelfde oude waanzin terwijl ik vraag "is dit de plek waar ik binnenkwam?"

Dus spaar je adem, vertel me niet hoe het allemaal komt, op de een of andere manier denk ik dat ik het weet.

Ik heb die met tranen besmeurde monoloog gehoord die je daar bij de deur doet voordat je gaat.