They Rode On - Watain

Out of the dark, into the light

In the dawn of terrestrial birth

New-born yet older than time

Conceived in the depths of the Earth

Though strange lay the waters from which they emerged

They glanced upon the world as their own

Yet deep in their hearts they knew all the time

That this was not really their home

So they rode on

Yes, they rode on

On hidden roads, through barren wastelands

Untrodden by both man and beast

From the distance their fire was gleaming

Like a lamp amidst dark eternity

A bitter moon hovered above them

The night lit sole by its glow

From high in a sky of ominous dye

In which dark clouds drifted slow

So they rode on

Yes, they rode on

They rode with shut eyes as the sun rose

Regardless of earth’s vanity

But with wide open eyes, they paced the night

And pondered its mysteries

They sat at the crossroads with high and with low

Yet neither could alter their course

Riches were offered unto them

Yet indifferent and without remorse

They rode on

Yes, they rode on

And each lonely vagrant that crossed their path

Felt how his heart grew cold

Yet be marvelled at their scarred faces

So beautiful, distant and old

Some say they’ve heard them singing

In strange tongues of melancholy

Of the gods, of the night, and of glory

Of the dead, and their memory

Oh, they rode on

Yes, they rode on

Say goodbye to the light

Come twilight, come dark night

Say goodbye to the light

Come twilight, come dark night

Could you have rode there with them?

Would you have joined their march?

Or would you have them ride on?

Away into the dark?

Would you have been able to let go?

Of illusions of right and of wrong?

And if they came to die

Would you have rode on?

Uit het donker, in het licht

In het aanbreken van de aardse geboorte

Pasgeboren en toch ouder dan de tijd

Verwekt in de diepten van de aarde

Hoewel vreemd lag de wateren waaruit ze voortkwamen

Ze zagen de wereld als hun eigen

Maar diep in hun hart wisten ze het altijd

Dat dit niet echt hun thuis was

Dus ze reden verder

Ja, ze reden verder

Op verborgen wegen, door dorre woestenijen

Onbetreden door zowel mens als dier

In de verte glom hun vuur

Als een lamp in de donkere eeuwigheid

Boven hen zweefde een bittere maan

De nacht verlichte tong door zijn gloed

Van hoog in een lucht van onheilspellende kleurstof

Waarin donkere wolken langzaam dreven

Dus ze reden verder

Ja, ze reden verder

Ze reden met gesloten ogen terwijl de zon opkwam

Ongeacht de ijdelheid van de aarde

Maar met wijd open ogen ijsbeerden ze de nacht

En dacht na over zijn mysteries

Ze zaten op het kruispunt met hoog en met laag

Toch konden geen van beiden hun koers veranderen

Rijkdom werd hun aangeboden

Toch onverschillig en zonder spijt

Ze reden verder

Ja, ze reden verder

En elke eenzame zwerver die hun pad kruiste

Voelde hoe zijn hart koud werd

Maar sta versteld van hun gehavende gezichten

Zo mooi, afstandelijk en oud

Sommigen zeggen dat ze ze hebben horen zingen

In vreemde tongen van melancholie

Van de goden, van de nacht en van glorie

Van de doden en hun herinnering

Oh, ze reden verder

Ja, ze reden verder

Zeg maar dag tegen het licht

Kom schemering, kom donkere nacht

Zeg maar dag tegen het licht

Kom schemering, kom donkere nacht

Had je daar met ze kunnen rijden?

Zou jij je bij hun mars hebben gevoegd?

Of wil je ze laten rijden?

Weg in het donker?

Had je kunnen loslaten?

Van illusies van goed en kwaad?

En als ze kwamen om te sterven

Zou je doorgereden zijn?