Holocaust Dawn - Watain

Can you see the flames glow

At the brooding gates of dawn?

At last, we are nearly there…

Long was the winter

And dark were the stars

That eclipsed our dying hearts

And the snow fell

While blind men waltzed with Death

On tombs of mighty gods

At war with all

Though yonderwards, ever our gaze

Certain, our sight, like the daggers we wield

Staled by doubt, yet never to yield…

What spoils shall the soil spill forth then?

What buds shall burst?

What crops may our sickles reap?

What beasts shall rise from their sleep?

Eerie shines the light of morning stars

Eager sound the horns of Holocaust

Behold, ye angels petrified

Through tears of woe and awe

A nameless plague veiled and deformed

Through leaden morning dust now stalks

Homewards…

Mind not my burden

Although it is the weight of all sins

Their harvester awaits at the end of my road

Mind not my disfigurements

Although they are the pains of all flesh

For I run with wolves at night

And quenchless is their hunger…

How long, the winter

How cold, the night

How dark, the hearts…

Shine now ye strange light!

Shine, rampant star!

Pale, at Holocaust Dawn

Zie je de vlammen gloeien?

Aan de broeierige poorten van de dageraad?

Eindelijk zijn we er bijna...

Lang was de winter

En donker waren de sterren

Dat verduisterde onze stervende harten

En de sneeuw viel

Terwijl blinde mannen walsten met de Dood

Op graven van machtige goden

In oorlog met iedereen

Hoewel ginds, altijd onze blik

Zeker, ons zicht, zoals de dolken die we hanteren

Bij twijfel vastgelopen, maar nooit toe te geven...

Welke buit zal de grond dan uitstorten?

Welke knoppen zullen barsten?

Welke gewassen kunnen onze sikkels oogsten?

Welke dieren zullen uit hun slaap opstaan?

Griezelig schijnt het licht van de morgensterren

Gretig klinken de hoorns van Holocaust

Zie, gij engelen versteend

Door tranen van wee en ontzag

Een naamloze plaag versluierd en misvormd

Door loden ochtendstof sluipt nu

huiswaarts…

Let niet op mijn last

Hoewel het het gewicht van alle zonden is

Hun oogstmachine wacht aan het einde van mijn weg

Let niet op mijn misvormingen

Hoewel ze de pijnen van alle vlees zijn

Want ik ren 's nachts met wolven

En hun honger is niet te lessen...

Hoe lang, de winter?

Wat koud, de nacht

Hoe donker, de harten...

Schijn nu, vreemd licht!

Schijn, ongebreidelde ster!

Bleek, bij Holocaust Dawn