Wolf & The Night - Ulver

What he leaves dead, he forgets

No memories arise from the grave,

No anger glides through the night of Soules

With humble tears she flatter’d

The Divinitie shes hated and fear’d

Her lamb-like nature

Left him not untouch’d

By Magick she was bound

To the Beast within him

These Soules twain

Enforced one’s end

Payne anew from woe of olde

A Tragedie of endless dayes

Insatiable, the thirst

Inconceivable, the lust

Wild &mad he hunts

In anguish black at heart

The winter’s colde

Soone fulfill’d

— And his yearning

Towards a winter’s night

Wandering alone,

The Wolf

Wat hij dood achterlaat, vergeet hij

Er komen geen herinneringen uit het graf,

Geen woede glijdt door de nacht van Soules

Met nederige tranen vleit ze

De goddelijkheid die ze haatte en vreesde

Haar lamachtige karakter

Liet hem niet onaangeroerd

Door Magick was ze gebonden

Aan het beest in hem

Deze Soules twee

Zijn einde afgedwongen

Betaal opnieuw van wee van oude

Een tragedie van eindeloze dagen

Onverzadigbaar, de dorst

Onvoorstelbaar, de lust

Wild en gek jaagt hij

In angst zwart van hart

De winter is koud

Spoedig vervuld'd

— En zijn verlangen

Op weg naar een winternacht

alleen ronddwalen,

De Wolf