Wolf & Passion - Ulver

Uden Sorrig for det, som svandt

Han drager paa nye & farlig F¦rd

Hans eeneste Sorrig v¦re at han intet fandt

Som vaer een Taare v¦rdt

Til han Medynk saae

I hendes èine, der alt Lius vaer tendt

Der al Gl¦de snart vaer endt

Slig een Pige hellig, vacker

Det brustne Blik flacker

Hun ki¦ndte Haabet brast

Han viiger for bendes Blik

Med een smertelig Mystik

Fylder hende mod Hi¦rtenski¦r

Med hendes Ild ligger sort & dèd

Ondskab qvalte hver een Glèd

Dend hviide Gloe, dend slukte han

Men dend ha’r skabt een m¦cktig Brand

Aff Had & Elskov & tungindigt Haab

Nyfèdt b¦res Maanen Frem

Ofver det Sind som her bleff rèfved

Aff dend mèrcke

Magi paa hende èfved

Med r¦dde Skrit.

mod ham —

Dybt berèrt:

«Du Diefvlens Sendebud

Som b¦rer Fryckt fra Mand til Brud

Du Menskehadets reene Styrkedrik

Du n¦ring for min Si¦l, som dèr;

Gaae ey bort, o Skygge, fèr

Ieg viiser Ki¦ndsler som ieg hafvde Angst

For at n¦re fèr ieg bleff din Fangst»

On he hunts with sorrow none

For what hath passed is gone

His sole regret the absence

Of desires worthie his teares

Until he saw pitie in her eyne

Where all the light did shine

And soone all joie should die

Her glazed eyne did wander

A mayden pure in grandeur

Left alone & lost

From her eyne he retreats

Clad in mournfulle Mysterie

He takes her heart in his

But dark & dead is her light

Evil took her fire’s breath

Her embers were by him devour’d

And inside of him a fire buildes

Of Hate & Love & Hope so sad

The Moone comes forth

Born anew above her Soule —

Stolen here by the dark

Binding Magick of olde

Frighten’d she nears him

And speakes:

Thou, messenger of the Devil

Who brings fear into lovers' hearts

Thou, elixir to the hatred of men

And air to my Soule, now dying;

Leave me not, O shadow

Before I give myself away

To these long denied desires

Thy gift to my dying heart

Uden Sorrig voor det, som svandt

Han drager paa nye & farlig F¦rd

Hans eeneste Sorrig v¦re at han intet fandt

Som vaer een Taare v¦rdt

Til han Medynk saae

Ik hendes èine, der alt Lius vaer tendt

Der al Gl¦de snart vaer endt

Slig een Pige hellig, vacker

Det brustne Blik Flacker

Hun kinde Haabet brast

Han viiger voor bendes Blik

Med een smertelig Mystik

Fylder hende mod Hi¦rtenski¦r

Med hendes Ild ligger sort & dèd

Ondskab qvalte hver een Glèd

Dend hviide Gloe, dend slukte han

Mannen dend ha'r skabt een m¦cktig Brand

Aff Had & Elskov & tungindigt Haab

Nyfèdt draagt ​​Maanen Frem

Ofver det Sind som her bleff rèfved

Aff dend mercke

Magi paa hende èfved

Med r¦dde Skrit.

mod ham —

Dybt beren:

«Du Diefvlens Sendebud

Som b¦rer Fryckt fra Mand til Brud

Du Menskehadets reene Styrkedrik

Du n¦ring voor min Si¦l, som dèr;

Gaae ey bort, o Skygge, fèr

Ieg viiser Ki¦ndsler som ieg hafvde Angst

Voor bij n¦re fèr ieg bleff din Fangst»

Op jaagt hij met verdriet geen

Want wat voorbij is, is weg

Zijn enige spijt van de afwezigheid

Van verlangens die zijn tranen waard zijn

Tot hij medelijden in haar ogen zag

Waar al het licht scheen

En spoedig zou alle joie moeten sterven

Haar geglazuurde eyne dwaalde af

Een mayden puur van grootsheid

Alleen gelaten & verloren

Vanuit haar oog trekt hij zich terug

Gekleed in treurig mysterie

Hij neemt haar hart in zijn hart

Maar donker en dood is haar licht

Het kwaad nam de adem van haar vuur

Haar sintels werden door hem verslonden

En binnen in hem bouwt een vuur

Van Haat & Liefde & Hoop zo verdrietig

De Moone komt tevoorschijn

Opnieuw geboren boven haar Soule —

Hier gestolen door het donker

Bindende Magie van Olde

Bang dat ze hem nadert

En spreekt:

Gij, boodschapper van de duivel

Wie brengt angst in de harten van geliefden

Gij, elixer voor de haat van mannen

En lucht naar mijn Ziel, nu stervende;

Laat me niet, o schaduw

Voordat ik mezelf verraad

Op deze lang afgewezen verlangens

Uw geschenk aan mijn stervende hart