The Jackets Green - The Wolfe Tones

When I was a maiden fair and young

On the pleasant banks of the Lee

No bird that in the greenwood sung

Was half so blithe and free

My heart near leapt with flying feet

No love sang me her Queen

Till down the glen rode Sarsfield’s men

And they wore the Jackets Green

No hoarded wealth did my love own

Save the good sword that he bore

But I loved him for his self alone

And the colours bright he wore

For had he come in England’s red

To make me England’s Queen

I’d rove the high green hills instead

For the sake of Irish Green

When Sarsfield sailed away I wept

I heard the wild ochone

I felt then dead like the men who slept

'Neath the fields of Garryowen

While Ireland held my Donal blessed

No wild sea rolled between

Till I would fold him to my breast

All robed in Irish Green

I saw the Shannon’s purple tide

Roll by the Irish town

As I stood in the breach by Donal’s side

When England’s flag went down

And now it glows as it seeks the skies

Like a blood-red curse between

I weep, but 'tis not the women’s sighs

That will raise the Irish Green

Oh Ireland, sad’s thy lonely soul

And loud beats the winter seas

But sad and high the wild waves roll

From hearts that break for thee

Yet grief shall come to our heartless foes

Their thrones in the dust be seen

But Irish maids love none but those

Who wear the Jackets Green

Toen ik een meisje was, mooi en jong

Aan de gezellige oevers van de Lee

Geen vogel die in het groen zong

Was half zo vrolijk en vrij

Mijn hart sprong bijna op met vliegende voeten

Geen liefde zong me haar koningin

Tot in de vallei reden de mannen van Sarsfield

En ze droegen de jassen groen

Mijn liefde bezat geen opgepotte rijkdom

Red het goede zwaard dat hij droeg

Maar ik hield van hem alleen voor zichzelf

En de felle kleuren die hij droeg

Want was hij in het rood van Engeland gekomen?

Om van mij de koningin van Engeland te maken

Ik zou in plaats daarvan door de hoge groene heuvels zwerven

In het belang van Iers groen

Toen Sarsfield wegzeilde, huilde ik

Ik hoorde de wilde ochone

Ik voelde me toen dood als de mannen die sliepen

'Neder de velden van Garryowen'

Terwijl Ierland mijn Donal gezegend hield

Geen wilde zee tussen gerold

Tot ik hem aan mijn borst zou vouwen

Allemaal gekleed in Iers groen

Ik zag het paarse getij van de Shannon

Rijd langs de Ierse stad

Terwijl ik in de bres stond naast Donal

Toen de vlag van Engeland naar beneden ging

En nu gloeit het terwijl het de lucht zoekt

Als een bloedrode vloek tussen

Ik huil, maar het zijn niet de zuchten van de vrouwen

Dat zal de Irish Green verhogen

Oh Ierland, verdrietig is je eenzame ziel

En luid verslaat de winterzeeën

Maar verdrietig en hoog rollen de wilde golven

Van harten die voor jou breken

Toch zal er verdriet komen over onze harteloze vijanden

Hun tronen in het stof worden gezien

Maar Ierse dienstmeisjes houden van niemand anders dan die

Wie draagt ​​de jassen groen