Fire & Flame - The Longest Johns

Let me sing you a song, boys, of fire and flame

Of a French ammo ship, the Mont-Blanc was her name

How the brave Nova Scotia was never the same

On the morning when Halifax burned

'Twas in early December 1917

She was packed to the gills with Grade-A TNT

They were bound for the fighting in High Germany

When towards them the other ship turned

The Norwegian ship Imo, some fault in her gears

She struck Mont-Blanc's side like the mightiest of spears

And the benzol ignited, the captain’s worst fears

As the fire consumed bow to stern

The people gazed on from their safe distant rooms

Watched the soot and the smoke fill the sky with their plumes

Though within, the ship’s cargo would spell all their dooms

How were they to know to be concerned?

The crew rowed for shore lest they burn or they drown

They cried «Save your souls!»

as they ran through the town

But their warnings were nothing but strange foreign sounds

For the townsfolk, no French had they learned

One man, Patrick Coleman, in the railway’s employ

Sent word «Stop the trains, or they’ll all be destroyed!

This will be my last message, farewell to you boys»

For a true hero’s death he had earned

An explosion colossal when the munitions blew

Devastation and debris for miles, fire through

The Mont-Blanc was gone and the town with it, too

And the waters raged up in return

There were heroes and angels all fated to die

Over 2000 souls laid to rest by-and-by

We will always remember and lift a glass high

To the morning when Halifax burned

Laat me een lied voor je zingen, jongens, van vuur en vlam

Van een Frans munitieschip heette de Mont-Blanc haar naam

Hoe de dappere Nova Scotia nooit meer hetzelfde was

Op de ochtend toen Halifax brandde

'Het was begin december 1917'

Ze zat tot de nok toe vol met Grade-A TNT

Ze waren op weg naar de gevechten in Hoog-Duitsland

Toen het andere schip naar hen toe keerde?

Het Noorse schip Imo, een fout in haar versnellingen

Ze trof de zijde van Mont-Blanc als de machtigste speren

En de benzol ontstoken, de grootste angsten van de kapitein

Terwijl het vuur boog naar achtersteven verteerde

De mensen staarden toe vanuit hun veilige verre kamers

Zag hoe het roet en de rook de lucht vulden met hun pluimen

Hoewel binnen, zou de lading van het schip al hun ondergang betekenen

Hoe moesten ze weten dat ze zich zorgen moesten maken?

De bemanning roeide naar de kust om te voorkomen dat ze zouden verbranden of verdrinken

Ze riepen «Red je zielen!»

terwijl ze door de stad renden

Maar hun waarschuwingen waren niets anders dan vreemde vreemde geluiden

Voor de stedelingen hadden ze geen Frans geleerd

Een man, Patrick Coleman, in dienst van de spoorweg

Verzonden het woord «Stop de treinen, of ze worden allemaal vernietigd!

Dit zal mijn laatste bericht zijn, vaarwel aan jullie jongens»

Voor de dood van een echte held die hij had verdiend

Een kolossale explosie toen de munitie ontplofte

Verwoesting en puin voor mijlen, vuur door

De Mont-Blanc was weg en de stad ook

En het water raasde op zijn beurt omhoog

Er waren helden en engelen die allemaal voorbestemd waren om te sterven

Meer dan 2000 zielen die keer op keer werden begraven

We zullen ons altijd herinneren en een glas hoog heffen

Naar de ochtend toen Halifax brandde