Interlude - Sopico

Parfois, j'écris des trucs alors qu’j’ai juste envie d’parler

J'écris des chansons, des histoires

Pour pas à avoir à reprocher aux autres c’que j’serai pas capable de guérir

chez moi, j'écris des choses tristes ou qui font sourire

On m’a donné envie d’rester fier et juste

Mélanger mes idées, d’en faire des peurs et des rêves

D'écrire encore et encore pour tatouer la ligne, écrire ma musique pour faire

jouer ma ville

Toujours entre mes souvenirs et l’présent, mes frustrations, mes envies,

c’qui rend humain

Mon téléphone m'éclaire à la place de la Lune

J’pense à ceux à qui j’ai pas eu l’temps dire au revoir

J’serai vivant d’avoir construit, aimé, haï ou détruit

J’suis le fruit qui vient d’tomber de l’arbre

J’vois ma vie comme une chute pleine de plaisir, yeah

Soms schrijf ik dingen als ik gewoon wil praten

Ik schrijf liedjes, verhalen

Om anderen niet de schuld te geven van wat ik niet zal kunnen genezen

thuis schrijf ik dingen die verdrietig zijn of je laten glimlachen

Ik ben gemaakt om trots en eerlijk te blijven

Mix mijn gedachten, verander ze in angsten en dromen

Om keer op keer te schrijven om de lijn te tatoeëren, mijn muziek te schrijven om te maken

speel mijn stad

Altijd tussen mijn herinneringen en het heden, mijn frustraties, mijn verlangens,

wat maakt de mens?

Mijn telefoon licht me op in plaats van de maan

Ik denk aan degenen van wie ik geen tijd had om afscheid te nemen

Ik zal in leven zijn om te hebben gebouwd, bemind, gehaat of vernietigd

Ik ben de vrucht die net van de boom viel

Ik zie mijn leven als een herfst vol plezier, yeah