Never - Solitude Aeturnus

Living in a pretend world of happiness

My painted face melts as I recede

Into my own reality — into my hole

The fluid of my existence

Wishing that the pretense would never end

As I soak in rivers opaque

My mind drinks the fluid — it drinks of it’s thirst

The fluid of my existence

Leven in een wereld van geluk

Mijn geverfde gezicht smelt als ik achteruitga

In mijn eigen realiteit — in mijn gat

De vloeistof van mijn bestaan

Wensend dat het voorwendsel nooit zou eindigen

Terwijl ik in ondoorzichtige rivieren dompel

Mijn geest drinkt de vloeistof — hij drinkt van zijn dorst

De vloeistof van mijn bestaan