The Courier - Seth Lakeman

Come the courier alone, the high road winds you loose,

Water smoothed the stones, but a weary figure stoops.

Still in the night, there’s a curse he must find.

Come the courier alone, and the flurry of suffering.

Past the low-sinking bridge, for the surging river spring.

Still in the night there’s a curse he must find.

A mark in stone, the highway home.

A mark in stone, the highway home.

Come the courier alone, for the vivid woods ablaze.

A wild fever forms the pinnacle of his gaze.

Still in the night, there’s a curse he must find.

A mark in stone, the highway home.

A mark in stone, the highway home.

Come the courier alone, for a courting moon, so bright.

Come the wayside crowd, the silhouette of grey and white.

Still in the night there’s a curse he must find.

A mark in stone, the highway home.

A mark in stone, the highway home.

Kom de koerier alleen, de hoge weg slingert je los,

Water maakte de stenen glad, maar een vermoeide figuur bukte.

Nog steeds in de nacht moet hij een vloek vinden.

Kom de koerier alleen, en de vlaag van lijden.

Voorbij de laag zinkende brug, voor de kolkende rivierbron.

Nog steeds in de nacht is er een vloek die hij moet vinden.

Een merkteken in steen, de snelweg naar huis.

Een merkteken in steen, de snelweg naar huis.

Kom alleen de koerier, want het levendige bos staat in vuur en vlam.

Een wilde koorts vormt het hoogtepunt van zijn blik.

Nog steeds in de nacht moet hij een vloek vinden.

Een merkteken in steen, de snelweg naar huis.

Een merkteken in steen, de snelweg naar huis.

Kom alleen de koerier, voor een hofmaan, zo helder.

Kom de menigte langs de weg, het silhouet van grijs en wit.

Nog steeds in de nacht is er een vloek die hij moet vinden.

Een merkteken in steen, de snelweg naar huis.

Een merkteken in steen, de snelweg naar huis.