The Artisan - Seth Lakeman

Silent, the maker measured, and stood

Smothered his smile and trimmed shapeless wood

With firm, strong hands, assured and slow

Drove each rusty nail with a careful kind blow

His truth to be humble, and fashion with tools

Tables and benches, kind words from his youth

Draw those even lines

Share his peace of mind

As the artisan shines

Dark burnished wood slid through his hands

Split right down the centre, like a crack in the land

Ash, beech and rosewood, tied in a frame

All scorched into their faces, are numbers and names

Shades of a memory, saw, spit and dust

For the warmth in the workhouse was pleasure enough

Draw those even lines

Share his peace of mind

As the artisan shines

He worked through the winter

Sweat, tears in the snow

He chiselled fine thoughts, secrets no one would know

His level of spirit was straight down the line

One line of the horizon was set in her name

Circles of beauty, like scrolls in the wood

Her skin smooth and steady, in the light where she stood

Draw those even lines

Share his peace of mind

As the artisan shines

Soaked up and sealed, varnish it stained

Painted and polished, with red-headed flames

A breath from the window was a blanket of warmth

To season a surface, furnish a new dawn

The craftsman of comfort, he cuts and he bleeds

Cold days in the forest, in the moonlight he dreams

Draw those even lines

Share his peace of mind

As the artisan shines

Stil, de maker mat en stond op

Smoorde zijn glimlach en snoeide vormeloos hout

Met stevige, sterke handen, zelfverzekerd en langzaam

Reed elke roestige spijker met een voorzichtige, vriendelijke slag

Zijn waarheid om nederig te zijn, en mode met tools

Tafels en banken, lieve woorden uit zijn jeugd

Teken die even lijnen

Deel zijn gemoedsrust

Zoals de ambachtsman schittert

Donker gepolijst hout gleed door zijn handen

Midden in het midden gesplitst, als een scheur in het land

Essen, beuken en palissander, gebonden in een frame

Allemaal in hun gezicht verschroeid, zijn nummers en namen

Tinten van een herinnering, zaag, spuug en stof

Voor de warmte in het werkhuis was genoegen genoeg

Teken die even lijnen

Deel zijn gemoedsrust

Zoals de ambachtsman schittert

Hij heeft de winter doorgewerkt

Zweet, tranen in de sneeuw

Hij begroef fijne gedachten, geheimen die niemand zou weten

Zijn niveau van geest was recht door zee

Eén lijn van de horizon stond in haar naam

Cirkels van schoonheid, als rollen in het bos

Haar huid glad en stevig, in het licht waar ze stond

Teken die even lijnen

Deel zijn gemoedsrust

Zoals de ambachtsman schittert

Doorweekt en verzegeld, vernis het gekleurd

Geschilderd en gepolijst, met roodharige vlammen

Een adem uit het raam was een deken van warmte

Zorg voor een nieuwe dageraad om een ​​oppervlak te kruiden

De ambachtsman van comfort, hij snijdt en hij bloedt

Koude dagen in het bos, in het maanlicht droomt hij

Teken die even lijnen

Deel zijn gemoedsrust

Zoals de ambachtsman schittert