Stor Mo Chroi - Seán Keane

A Stor Mo Chroi, when you’re far away

From the house that you’ll soon be leaving

Sure it’s many a time by night and by day

That your heart will be sorely grieving

For the stranger’s land may be bright and fair

And rich in all treasures golden

You’ll pine, I know, for the long, long ago

And the heart that is never olden

A Stor Mo Chroi, in the stranger’s land

There’s plenty of wealth and wailing

Though gems adorn the rich and grand

There are faces with hunger pailing

The road may be weary, and hard to tread

And the lights of the city blind you

Oh turn, A Stor, to old Erin’s shore

And the ones you have left behind you

A Stor Mo Chroi, when the evening’s mist

In the mountain and meadow is falling

Oh turn, A Stor, from the throng and list

And maybe you’ll hear me calling

For the sound of a voice that you seldom hear

For somebody’s speedy returning

Aroon, aroon, Oh, won’t you come back soon

To the one who really loves you

Een Stor Mo Chroi, als je ver weg bent

Vanuit het huis dat je binnenkort gaat verlaten

Natuurlijk is het vaak 's nachts en overdag

Dat je hart erg verdrietig zal zijn

Want het land van de vreemdeling kan helder en mooi zijn

En rijk aan alle gouden schatten

Je zult smachten, ik weet het, voor lang, lang geleden

En het hart dat nooit oud wordt

A Stor Mo Chroi, in het land van de vreemdeling

Er is veel rijkdom en gejammer

Hoewel edelstenen de rijken en grootsen sieren

Er zijn gezichten met hongerige emmers

De weg kan vermoeid en moeilijk te betreden zijn

En de lichten van de stad verblinden je

Oh draai, A Stor, naar de oever van de oude Erin

En degenen die je achter je hebt gelaten

A Stor Mo Chroi, als de avondnevel

In de bergen en de weide valt

Oh draai, A Stor, van de menigte en lijst

En misschien hoor je me bellen

Voor het geluid van een stem die je zelden hoort

Voor iemands snelle terugkeer

Aroon, aroon, Oh, kom je niet snel terug?

Aan degene die echt van je houdt