Stranger - Schaffer The Darklord

At the corner of Orchard and Stanton on the square

Sipping booze at the slipper room, everyone was there

I met a stranger there, his eyes blood shot red

Face pale as a ghost, he spoke to me as he said

«Have you ever lost and loved?

Have you ever loved and lost?

You ever left a life of love and pain

And paid the highest cost?

I have

I fell in love with an angel in rays

But she was terminally ill

Doctors had given her days

She made, a final wish

That made my blood run cold

Wanted to go on her own terms

Awash in love’s throes

Said I’d rather die by you

In our passion so endless

Than in the I.C.U

In those tubes like a necklace

I took her hand in mine

I took her throat in the other

I watched the dying lights

Behind the final smile of my lover

I dressed her and I kissed her

Fled with little delay

Before the ambulance

Arrived to take my baby away»

«Down to St. James Infirmary

And I saw my baby there

She was stretched out

On a long, white table

So sweet, so cold, so fair»

«Now what was I to do?»

he asked

«Where was I to run?

Even if I got away

How could I live with what I’d done?

Even though I’d only honored

Her request to ease her leaving

I know there ain’t a juror

In the world who’d believe me

And since the thought of life

Without my lover was hell

I decided that I’d join her

With a final bow as well

Heart-broken, guilt-ridden

At my rope’s end

But first

I needed just to see her again

So I went down to that old hospital

Later that night

I snuck in and found her

Covered under flickering lights

A subtle smile still upon her face

Her body now breathless

And my hand print

Still lay upon her like a necklace

I kissed her cold lips

Removed a rose from my pocket

Made my way to the door

Before I froze and locked it

And there down in St. James

At half past nine

I made love to my baby

One last time"

«Down at St. James Infirmary

And I saw my baby there

She was stretched out

On a long, white table

So sweet, so cold, so fair»

The stranger told his tale

Downed his drink and he stood

He spoke to me a last request

His face like etched wood

He said

«When I die, bury me in straight-laced shoes

A posh black suit and sing the St. James Blues»

And slipped a twenty dollar bill inside my lapel

So I can tip the ferryman when I arrive in hell

I never caught his name

His face I never recognized

But his exit was the last time

That he was seen alive

Some said he was tragic

Some said he was reckless

When they found him that night

Wearing his belt like a necklace

And some cried about the wicked pleasures of men

But i smiled

Knowing soon they’d be together again

Down at St. James Infirmary

And they saw each other there

They were stretched out

On long, white tables

So sweet, so cold, so fair

Let her go

Let her go

God bless her

Wherever she may be

She may search

The whole world over

But she’ll never find

A man as depraved as he

Op de hoek van Orchard en Stanton op het plein

Nippend aan de drank in de pantoffelkamer, iedereen was er

Ik ontmoette daar een vreemde, zijn ogen bloeddoorlopen rood

Gezicht bleek als een geest, sprak hij tegen me zoals hij zei

«Heb je ooit verloren en liefgehad?

Heb je ooit liefgehad en verloren?

Je hebt ooit een leven van liefde en pijn verlaten

En de hoogste kosten betaald?

Ik heb

Ik werd verliefd op een engel in stralen

Maar ze was terminaal ziek

Doktoren hadden haar dagen gegeven

Ze deed een laatste wens

Dat maakte mijn bloed koud

Wilde gaan op haar eigen voorwaarden

Overspoeld door liefdesverdriet

Zei dat ik liever door jou zou sterven

In onze passie zo eindeloos

Dan op de I.C.U

In die buizen als een ketting

Ik nam haar hand in de mijne

Ik nam haar keel in de andere

Ik keek naar de stervende lichten

Achter de laatste glimlach van mijn geliefde

Ik kleedde haar aan en ik kuste haar

Vluchtte met weinig vertraging

Voor de ziekenwagen

Aangekomen om mijn baby mee te nemen»

«Naar St. James Infirmary

En ik zag mijn baby daar

Ze was uitgestrekt

Op een lange, witte tafel

Zo zoet, zo koud, zo eerlijk»

«Wat moest ik nu doen?»

hij vroeg

«Waar moest ik naartoe rennen?

Zelfs als ik ben ontsnapt

Hoe kon ik leven met wat ik had gedaan?

Ook al had ik alleen maar geëerd

Haar verzoek om haar vertrek te vergemakkelijken

Ik weet dat er geen jurylid is

In de wereld die me zou geloven

En sinds de gedachte aan het leven

Zonder mijn geliefde was de hel

Ik besloot dat ik met haar mee zou gaan

Met een laatste buiging ook

Hart gebroken, schuldgevoelens

Aan het einde van mijn touw

Maar eerst

Ik moest haar gewoon weer zien

Dus ging ik naar dat oude ziekenhuis

Later die avond

Ik sloop naar binnen en vond haar

Overdekt onder flikkerende lichten

Een subtiele glimlach nog steeds op haar gezicht

Haar lichaam is nu buiten adem

En mijn handafdruk

Lag nog steeds op haar als een ketting

Ik kuste haar koude lippen

Haalde een roos uit mijn zak

Ik ging naar de deur

Voordat ik bevroor en op slot deed

En daar ginds in St. James

Om half tien

Ik bedreef de liefde met mijn baby

Een laatste keer"

«Beneden bij St. James Infirmary

En ik zag mijn baby daar

Ze was uitgestrekt

Op een lange, witte tafel

Zo zoet, zo koud, zo eerlijk»

De vreemdeling vertelde zijn verhaal

Hij dronk zijn drankje achterover en hij stond op

Hij sprak me een laatste verzoek toe

Zijn gezicht als geëtst hout

Hij zei

«Als ik sterf, begraaf me dan in rechte veterschoenen

Een chic zwart pak en de St. James Blues zingen»

En stopte een biljet van twintig dollar in mijn revers

Zodat ik de veerman een fooi kan geven als ik in de hel aankom

Ik heb zijn naam nooit verstaan

Zijn gezicht heb ik nooit herkend

Maar zijn exit was de laatste keer

Dat hij levend is gezien

Sommigen zeiden dat hij tragisch was

Sommigen zeiden dat hij roekeloos was

Toen ze hem die nacht vonden

Hij droeg zijn riem als een ketting

En sommigen huilden over de slechte genoegens van mannen

Maar ik glimlachte

Wetende dat ze binnenkort weer samen zouden zijn

Beneden bij St. James Infirmary

En daar zagen ze elkaar

Ze waren uitgestrekt

Op lange, witte tafels

Zo zoet, zo koud, zo eerlijk

Laat haar gaan

Laat haar gaan

God zegene haar

Waar ze ook mag zijn

Ze mag zoeken

Over de hele wereld

Maar ze zal het nooit vinden

Een man die net zo verdorven is als hij