Возвращение - Санчес

Прости, отпусти, я вернусь

Твое слово убивает грусть снова

У окна меня ждет мама

В зеленом городе опять тебя строю, янтарный замок

Помню ласку рук, ценю и знаю

Для кого-то самым близким другом был курок

Дальше годы стирают нас, мы стареем,

Но даже в январе молитва мамина греет

Сколько глаз холодных, тел каменных

Фраз, криков, небо с нами плакало,

А я пытался разорвать границы мира дикого

Кричал, бил, пытал, чтобы познать его

Обещал приехать третьего, заказные письма врали

Зачем доверие у чужих людей искали

дорога в сердце и глаза знают, возвращайся

материнская любовь не тает… не тает!!!

Моя забытая мечта уходит вдаль

Я отпускаю её и мне уже не жаль

Напрасно мы часто кидаем в никуда фразы

Издали всматриваясь в даль с пристани

Дороже быть искренним, в этом смысл ведь,

А жизнь исповедь, зачем же быстро так

Ставить точки, разбивать её на куски

Может быть от тоски, я помню всё

Мы не вместе с тобой, мы рядом

Понимаем друг друга с полуслова, с полувзгляда

Наблюдая как снег по весне тает

Мне помогает жить, душу согревает

Картина вдохновения гения античного

Её стан отличен от полотен сотен тысяч

И не стереть его, не осушить реки

Что жизнь наполняют смыслом навеки… навеки!!!

Столько дорог пройдено, опыта набрался вроде бы,

А время уходит быстро так

И вместе с ним годы детские, кидает дерзко

Мама, прости, что нету ласки прежней

Бросая слова небрежно

Ну что же я, ведь надо бережно

Не плачь прошу, ведь я не выдержу эту ношу

Обещаю, что никогда не брошу

От сердца теплого, души искренней

Рисую кистью, как мы близки с тобой

С восходом солнца, с лучами первыми

Знаю, ждешь меня и я вернусь

Пусть твоих рук нежность, вернет уверенность прежнюю

Так мало осталось троп здешних

Поросли травой, но я найду путь, знаешь

Ведь места где вырос, забыть нельзя!!!

Мой дом — моя пристань, не надо выстрелов

Здесь небо чистое и люди близкие

Мне гамма чувств, под яркими лучами солнца

Ты возвращайся быстрей, улыбка тоже вернется

Дым тлеющей сигареты, обрывки писем

Давно не видел родных, а брат наверно вырос

Мечтаю только, об этой встрече с вами

Крепкие объятия, чтоб никогда не разжимались

Новый день провожает старый, мысли давят

Что будет дальше с нами, какие планы поставят

Которые нас старят и седины прибавляют

Страшно не упасть, а не подняться — как бывает

Руины одного нужны для жизни другого,

А значит будет время боя, будет дорога

В которой много препятствий, смешанных историй

Которая в конце концов приведет домой!!!

Het spijt me, laat me gaan, ik kom terug

Jouw woord doodt weer verdriet

Mama wacht op me bij het raam

In de groene stad bouw ik je weer, een barnsteen kasteel

Ik herinner me de streling van handen, ik waardeer en weet

Voor iemand was de beste vriend de trigger

Dan wissen de jaren ons uit, worden we oud,

Maar zelfs in januari warmt moeders gebed op

Hoeveel koude ogen, stenen lichamen?

Zinnen, kreten, de lucht huilde met ons mee,

En ik probeerde de grenzen van de wilde wereld te doorbreken

Schreeuwde, sloeg, gemarteld om hem te kennen

Hij beloofde de derde te komen, aangetekende brieven gelogen

Waarom zochten ze vertrouwen van vreemden?

de weg in het hart en de ogen weten, kom terug

moederliefde smelt niet ... smelt niet!!!

Mijn vergeten droom gaat in de verte

Ik liet haar gaan en het spijt me niet meer

Tevergeefs gooien we vaak zinnen in het niets

Van een afstand in de verte turend vanaf de pier

Het is duurder om oprecht te zijn, daar gaat het tenslotte om,

En het leven is een bekentenis, waarom zo snel

Zet punten, breek het in stukken

Misschien herinner ik me van verlangen alles

We zijn niet bij je, we zijn dichtbij

We begrijpen elkaar van een half woord, van een half blik

De sneeuw zien smelten in de lente

Helpt me te leven, verwarmt mijn ziel

Schilderij van de inspiratie van een oud genie

Haar kamp is anders dan de doeken van honderdduizenden

En wis het niet uit, laat de rivieren niet opdrogen

Dat leven is voor altijd gevuld met betekenis ... voor altijd !!!

Er zijn zoveel wegen bewandeld, ik schijn ervaring te hebben opgedaan,

En de tijd gaat zo snel

En samen met hem, kinderjaren, gooit stoutmoedig

Mam, het spijt me dat er geen eerdere streling is geweest

Onzorgvuldig met woorden gooien

Nou, wat ben ik, want je moet voorzichtig zijn

Huil alsjeblieft niet, want ik kan deze last niet dragen

Ik beloof dat ik nooit zal stoppen

Vanuit een warm hart, oprechte ziel

Ik teken met een penseel hoe dicht we bij je zijn

Met de zonsopgang, met de eerste stralen

Ik weet dat je op me wacht en ik zal terugkeren

Moge tederheid van je handen het oude vertrouwen teruggeven

Er zijn hier zo weinig paden meer

Overwoekerd met gras, maar ik zal een manier vinden, weet je?

De plaatsen waar hij opgroeide, mag je immers niet vergeten!!!

Mijn huis is mijn jachthaven, geen foto's nodig

Hier is de lucht helder en zijn de mensen dichtbij

Ik heb een scala aan gevoelens, onder de felle stralen van de zon

Je komt snel terug, de glimlach komt ook terug

De rook van een smeulende sigaret, stukjes brieven

Ik heb mijn familie al lang niet meer gezien, maar mijn broer moet volwassen zijn geworden

Ik droom alleen van deze ontmoeting met jou

Sterke knuffels om nooit meer los te laten

Een nieuwe dag verslaat de oude, gedachten verpletteren

Wat gaat er verder met ons gebeuren, welke plannen zullen er gemaakt worden

Die ons verouderen en grijs haar toevoegen

Het is eng om niet te vallen, niet om op te staan ​​- als het gebeurt

De ruïnes van de een zijn nodig voor het leven van de ander,

En dat betekent dat er een tijd van strijd zal zijn, er zal een weg zijn

Waar veel obstakels zijn, gemengde verhalen

Die uiteindelijk naar huis zal leiden!!!