Город - Санчес

Rize:

DSP Family.

Rize.

828 — Санчес.

Краснодар — Москва.

Здравствуйте!

На остановке ветер разносит прошлого пепел…

Улицы выражают то, что стало обыденно или ты не заметил…

Тучи затянули небо каплями, ноги свесил, родил новое настроение.

Плакат на столбе колеблет веяние…

Божественный голос понимания общественного трепета — с вами не поспоришь!

Дьявол уже готовит забавные козни — можно позавидовать его фантазии…

Различные баннеры вгоняют в краску: пепельно-фиолетовый рассвет

Сквозь листья пыльные дерева, на вспаханной земле шкура осени…

Мусорные баки с понедельника стоят переполненные

Шмотки грязи на переходе растоптаны, фонарные столбы вдоль дороги,

А я всё жду транспорта на той остановке.

Не мне майка.

Рукав короткий

Не обращая внимания, что с носа сопли, выводы неосознанные, описание образами

Абстракция с гордостью!

Строя свой мир, изгаляясь над подобием

Я есть вымышленный персонаж чего-то личного…

Куда боятся заглянуть, смотря на другого эгоистично

Я есть фантазия городской площади, которую в обиду

Пытаются назвать «проститутка»

Не знаю почему, может, просто, напротив администрация…

Это сказал, заметьте, не я, а вами выращенное общество

Дожди ходят полосами, театр безликий с глазами сонными

Всем давно всё равно… Кто-то «ничто» с воображаемыми коронами

Кто-то уже «кто-то», но проще в ком-то сущность, в другом сочность

Время остановилось на время в пробках,

А я выбиваю всего лишь зубилом надписи на плитах надгробных

Собираю в мешочек пылинки мрамора, которые сыпятся

После каждого слова выцарапанного…

В гордом одиночестве вижу в себе цинника

Так что не лепи мне на спину ценники

Мне лучше одному, но правильно, чем среди вас оказаться падалью

Отбиваясь от харчков, которые чистые души разъедают, итак, уже загажен…

Хватит!

Припев (Санчес):

Город дарит надежды, но топит вниз

И если ты зашел в тупик — обернись!

Город топит вниз, но дарит надежды…

Это время плавно тает между будущим и прежним

Санчес:

Тем, кто в коробке… Тем, кто на даче…

Тем, что в истории пыль и тем, кто в ней путь обозначит

Тем, кто в передвигается… в часы пик

И тем, кто на Эверест флаг водрузил свой на пик

Тем, кто в городах… Кто на селе…

Кто на серьезке жесткой… И кто на веселе…

Кто у станка… Тем, кто от звонка до звонка

В отдаленных местах, в лучшее верит от души!

Кто, ступив в болото раз, кается на два

Кто прогнил душой, выход отыщет едва

О ком молва никогда не померкнет

Хотя историю перепишут черти.

И будет миру оков болото раем

И станет падшим первый, а первый будет краем

И на этих сваях обитаешь ты

От Нагаево и до Тамани сплошь изранено…

Припев (Санчес):

Город дарит надежды, но топит вниз

И если ты зашел в тупик — обернись!

Город топит вниз, но дарит надежды…

Это время плавно тает между будущим и прежним

maat:

DSP-familie.

maat.

828 - Sánchez.

Krasnodar - Moskou.

Hallo!

Bij de bushalte draagt ​​de wind de as van het verleden...

De straten drukken uit wat alledaags is geworden of je hebt het nog niet gemerkt...

De wolken bedekten de lucht met druppels, zijn benen bungelden, gaven geboorte aan een nieuwe stemming.

Een poster op een paal schudt de trend...

De goddelijke stem van het begrijpen van publiek ontzag - je kunt niet met je in discussie gaan!

De duivel bereidt al grappige intriges voor - men kan jaloers zijn op zijn verbeeldingskracht ...

Verschillende spandoeken blozen: as-violette dageraad

Door de bladeren van stoffige bomen, op de omgeploegde grond de huid van de herfst...

Vuilnisbakken puilen uit sinds maandag

Stukken modder bij de kruising worden vertrapt, lantaarnpalen langs de weg,

En ik wacht nog steeds op vervoer bij die halte.

Niet mijn T-shirt.

Mouw kort

Dat snot uit de neus negeren, onbewuste conclusies, beschrijving door afbeeldingen

Abstractie met trots!

Je wereld bouwen, spottend met de gelijkenis

Ik ben een fictief personage van iets persoonlijks...

Waar ze bang zijn om te kijken, egoïstisch naar de ander kijken

Ik ben de fantasie van het stadsplein, die beledigd is

Prostituee proberen te bellen

Ik weet niet waarom, misschien is het gewoon, integendeel, de administratie ...

Er werd gezegd, let wel, niet door mij, maar door de samenleving die je bent gegroeid

De regen gaat in strepen, het theater is gezichtsloos met slaperige ogen

Niemand geeft er lang om... Iemand is "niets" met denkbeeldige kronen

Iemand is al "iemand", maar de essentie is makkelijker in iemand, sappigheid in een ander

De tijd heeft stil gestaan ​​in de files,

En ik sla inscripties op grafstenen uit met slechts een beitel

Ik verzamel in een zak de stofdeeltjes van marmer die stromen

Nadat elk woord is weggekrast...

In trotse eenzaamheid zie ik een cynicus in mezelf

Dus plak geen prijskaartjes op mijn rug

Ik ben beter alleen, maar goed, dan onder jullie aas te zijn

Vecht tegen larven die pure zielen aantasten, dus al smerig ...

Genoeg!

Koor (Sanchez):

De stad geeft hoop, maar zakt weg

En als je een doodlopende weg bereikt - draai je om!

De stad zinkt, maar geeft hoop...

Deze tijd smelt soepel tussen de toekomst en het verleden

Sanchez:

Voor degenen in de doos... Voor degenen in het land...

Het feit dat er stof is in de geschiedenis en degenen die het pad daarin markeren

Voor wie onderweg is... tijdens de spits

En voor degenen die hun vlag op de top van de Everest hebben gezet

Aan degenen die in de steden zijn... Die op het platteland zijn...

Wie is er serieus stoer... En wie is leuk...

Wie zit er bij de automaat ... Aan degenen die van oproep naar oproep

Op afgelegen plaatsen gelooft hij met heel zijn hart in het beste!

Die, eenmaal in het moeras gestapt, zich voor twee keer bekeert?

Wie verrot van ziel is, zal nauwelijks een uitweg vinden

Over wie het gerucht nooit zal vervagen

Hoewel de duivel de geschiedenis zal herschrijven.

En het moeras zal een paradijs zijn voor de wereld van boeien

En de eerste zal vallen, en de eerste zal de rand zijn

En op deze stapels leef je

Van Nagayevo tot Taman is het volledig gewond ...

Koor (Sanchez):

De stad geeft hoop, maar zakt weg

En als je een doodlopende weg bereikt - draai je om!

De stad zinkt, maar geeft hoop...

Deze tijd smelt soepel tussen de toekomst en het verleden