Song from the Highest Tower - Sabaoth

I have waited so long,

That at length I forget

And leave unto heaven

My fear and regret

A sick thirst

Darkens my veins.

Let it come, let it come!

The season we can love!

So the green field, to oblivion falls, overgrown, flowering,

With incense and weeds and the cruel noise of dirty flies.

Let it come, let it come!

The season we can love!

I loved the desert, burnt orchards

Tired old shops, warm drinks.

I dragged myself through stinking alleys

And with my eyes closed

I offered myself to the sun

The god of fire

Ik heb zo lang gewacht,

Dat vergeet ik uiteindelijk

En vertrek naar de hemel

Mijn angst en spijt

Een zieke dorst

Maakt mijn aderen donkerder.

Laat het komen, laat het komen!

Het seizoen waar we van kunnen houden!

Dus het groene veld, naar de vergetelheid valt, overwoekerd, bloeiend,

Met wierook en onkruid en het wrede geluid van vuile vliegen.

Laat het komen, laat het komen!

Het seizoen waar we van kunnen houden!

Ik hield van de woestijn, verbrande boomgaarden

Vermoeide oude winkels, warme dranken.

Ik sleepte mezelf door stinkende steegjes

En met mijn ogen dicht

Ik heb mezelf aangeboden aan de zon

De god van het vuur