Contemplation - Sabaoth

¡Thou, O my Grief!

Be wise and tranquil still

The eve is thine which even now drops down

To carry peace or care to human will

And in a misty veil enfolds the town

While the vile mortals of the multitude

By pleasure, cruel tormentor, goaded on

Gather remorseful blossoms in light mood-

Grief, place thy hand in mine, let us be gone

Far from them.

Lo, see how the vanished years

In robes outworn lean over heaven’s rim

And from the water, smiling through her tears

Remorse arises, and the sun grows dim

And in the east, her long shroud trailing light

List, O my grief, the gentle steps of Night

¡Gij, o mijn verdriet!

Wees wijs en rustig

De vooravond is van jou die zelfs nu naar beneden valt

Om vrede of zorg naar de menselijke wil te brengen

En in een mistige sluier omhult de stad

Terwijl de gemene stervelingen van de menigte

Door plezier, wrede kwelgeest, geprikkeld

Verzamel berouwvolle bloesems in een lichte stemming-

Verdriet, leg uw hand in de mijne, laat ons gaan

Ver van hen.

Kijk eens hoe de verdwenen jaren zijn

Leun in versleten gewaden over de rand van de hemel

En vanaf het water, glimlachend door haar tranen heen

Wroeging ontstaat en de zon wordt zwak

En in het oosten, haar lange lijkwade slepend licht

Maak een lijst, o mijn verdriet, de zachte stappen van de nacht