El Fenix - Richter

Una vez hubo un silencio

En una esquina de ciudad

Una vez, por un momento,

Siempre fue igual a jamás

Pero en esta magia cristalina

Todo es tan fugaz

Y entre frenos y bocinas

Vuelve a circular

Una vez hubo un refugio

En pleno centro del estrés

La ansiedad se evaporaba

Entre licores y cafés

Pero en el remate y la demolición

No hubo piedad

Para El Fénix

De la calle Libertad

Y el rugido innovador

Del acrílico y neón

Por tratarse de evitar

Sin querer se repitió

Reciclaje en otra escala

Sensación artificial

De una canción ciudadana

Siempre a medio cantar

Una vez hubo un glamour

Hoy tan difícil de explicar

Una vez tuvimos otro

Buenos Aires que cuidar

Pero en mi tierra florida

Donde mis días terminaré

Nadie puede perdonar

La buena fe

Una vez hubo un rincón

Para vestir al paladar

De sensaciones y sabores

Sin fronteras, sin edad

Pero todo tiene su momento

La vida es así

Y hasta a El Fénix

Le tocó morir

Y no resucitó

Gran liquidación

Ceniza y cartel

El siglo cambió

Y si sirviera el recordar

Como lo recuerdo yo

Para hacerlo revivir

En una tarde de dolor

Guardaría su memoria

Paradoja, porvenir

Para aprender del error

Aunque se burlen de mí

Er was eens een stilte

In een stadshoek

Eens, heel even,

Het was altijd hetzelfde als nooit

Maar in deze kristalmagie

alles is zo vluchtig

En tussen remmen en claxons

opnieuw circuleren

Er was eens een opvang

Midden in de stress

De angst verdampte

Tussen likeuren en koffie

Maar in de veiling en de sloop

er was geen genade

voor de feniks

Van Liberty Street

En het innovatieve gebrul

acryl en neon

Om te proberen te vermijden

Onbedoeld herhaald

Recycling op een andere schaal

kunstmatig gevoel

van een burgerlied

altijd half zingend

Er was eens een glamour

vandaag zo moeilijk uit te leggen

Ooit hadden we er nog een

Buenos Aires om voor te zorgen

Maar in mijn bloemrijke land

waar mijn dagen zullen eindigen

niemand kan vergeven

goed geloof

Er was eens een hoek

Om het gehemelte te kleden

Van sensaties en smaken

Geen grenzen, geen leeftijd

Maar alles heeft zijn moment

Het leven is zo

En zelfs de Phoenix

hij moest dood

en niet opgestaan

grote uitverkoop

as en poster

de eeuw veranderde

En als het nuttig zou zijn om te onthouden

hoe ik het me herinner

om het te laten herleven

In een middag van pijn

Ik zou je geheugen bewaren

paradox, toekomst

Om van de fout te leren

Zelfs als ze me uitlachen