До свидания - Ранетки

Мама, как с тобою стало сложно,

И больше продолжаться так не может.

Что-то изменилось, мы стали дальше,

Или я, наверно, стала старше.

Прости, что у меня свой путь,

Забудь, в детство я не вернусь,

А жаль… как бы хотелось…

До свиданья, я уплываю в тёплые дожди.

До свиданья, и я прошу тебя: меня дождись.

До свиданья, до свиданья, до свиданья!

Ты меня дождись!

Помню, как ты в детстве мне сказки пела,

Плакала украдкой… ну в чём же дело?

Но уроки жизни, увы, жестоки.

Mam, wat werd het moeilijk met je,

En zo kan het niet meer doorgaan.

Er is iets veranderd, we zijn verder gegaan,

Of misschien ben ik ouder.

Het spijt me dat ik mijn eigen weg heb,

Vergeet, ik zal niet terugkeren naar de kindertijd,

En het is jammer ... hoe ik zou willen ...

Vaarwel, ik zeil weg in de warme regens.

Tot ziens, en ik vraag u: wacht op mij.

Tot ziens, tot ziens, tot ziens!

Je wacht op mij!

Ik herinner me hoe je als kind sprookjes voor me zong,

Ze huilde heimelijk... nou, wat is er aan de hand?

Maar de lessen van het leven zijn helaas wreed.