Patterns - Paul Simon

The night sets softly

With the hush of falling leaves

Casting shivering shadows

On the houses through the trees

And the light from a street lamp

Paints a pattern on my wall

Like the pieces of a puzzle

Or a child’s uneven scrawl

Up a narrow flight of stairs

In a narrow little room

As I lie upon my bed

In the early evening gloom

Impaled on my wall

My eyes can dimly see

The pattern of my life

And the puzzle that is me

From the moment of my birth

To the instant of my death

There are patterns I must follow

Just as I must breathe each breath

Like a rat in a maze

The path before me lies

And the pattern never alters

Until the rat dies

And the pattern still remains

On the wall where darkness fell

And it’s fitting that it should

For in darkness I must dwell

Like the color of my skin

Or the day that I grow old

My life is made of patterns

That can scarcely be controlled

De nacht gaat zacht onder

Met de stilte van vallende bladeren

Bevende schaduwen werpen

Op de huizen door de bomen

En het licht van een straatlantaarn

Schildert een patroon op mijn muur

Zoals de stukjes van een puzzel

Of de ongelijkmatige krabbel van een kind

Een smalle trap op

In een smal kamertje

Terwijl ik op mijn bed lig

In de vroege avond somberheid

Aan mijn muur gespietst

Mijn ogen kunnen vaag zien

Het patroon van mijn leven

En de puzzel die ik ben

Vanaf het moment van mijn geboorte

Op het moment van mijn dood

Er zijn patronen die ik moet volgen

Net zoals ik elke ademhaling moet ademen

Als een rat in een doolhof

Het pad voor mij ligt

En het patroon verandert nooit

Tot de rat sterft

En het patroon blijft bestaan

Op de muur waar de duisternis viel

En het is passend dat het moet

Want in het duister moet ik wonen

Zoals de kleur van mijn huid

Of de dag dat ik oud word

Mijn leven bestaat uit patronen

Dat kan nauwelijks worden gecontroleerd