Meticci - Ornella Vanoni

Meticci siamo quando

Non riconosciamo il mondo

O forse è il mondo che non riconosce noi

Meticci siamo quando

Riflettiamo nel silenzio

Che del chiasso ormai non ne possiamo più

Meticci siamo noi

E la nostra vera forza

È accettare la fragilità

Nel silenzio di una lacrima

Meticci

Meticci siamo quando

Tra le storie della strada

Ritroviamo il senso di questa realtà

Meticci siamo quando

Non riusciamo ad adattarci

Agli schemi della quotidianità

Meticci siamo quando

Non vestiamo mai alla moda

E non indossiamo niente con le griffe

Ma viviamo bene, anche così

Meticci

Ma che tempo che viviamo!

Tutto di polistirolo

Che si muove al comando del profeta di turno

Ma che tempo che viviamo!

Che nemmeno ci conosciamo

Quasi abbiamo paura di quello che siamo

Illusi siamo noi

Che crediamo

Di guarire il mondo

Con la poesia

Di leggervi la vita

E pensare che la guerra

Sia finita

Meticci siamo quando

Siamo inermi e ci accorgiamo

Che la stupidità ormai è un tic

Meticci siamo quando

Se guardiamo verso l’altro

Ritroviamo due occhi che sappiamo già

Meticci siamo quando

Del giudizio della gente

Non ce ne frega proprio niente, neanche un po'

Meticcia io che non mi adatterò

Meticci

Ma che tempo che viviamo!

Tutto di polistirolo

Che si muove al comando del profeta di turno

Ma che tempo che viviamo!

Che nemmeno ci conosciamo

Quasi abbiamo paura di quello che siamo

Illusi siamo noi

Che crediamo

Di guarire il mondo

Con la poesia

Di leggervi la vita

E pensare che la guerra

Sia finita

Meticci siamo noi

Noi sconfitti tante volte

Ma abbiamo giocato e va bene così

Con i nostri bicchieri

I sentimenti letterari

E ideali che non smarriamo mai

Ma abbiamo perso amici e amori

E schegge di polmoni

Pur di non piegarci a vivere a metà

E adesso conosciamo la realtà

Siamo meticci

We zijn mestiezen wanneer

We herkennen de wereld niet

Of misschien is het de wereld die ons niet herkent

We zijn mestiezen wanneer

We reflecteren in stilte

Dat we nu niet meer tegen het lawaai kunnen

Wij zijn mestiezen

Het is onze echte kracht

Het is kwetsbaarheid accepteren

In de stilte van een traan

Gemengd ras

We zijn mestiezen wanneer

Tussen de verhalen van de straat

We herontdekken de betekenis van deze realiteit

We zijn mestiezen wanneer

We kunnen ons niet aanpassen

Naar de patronen van het dagelijks leven

We zijn mestiezen wanneer

We kleden ons nooit in de mode

En we dragen niets met designerlabels

Maar we leven goed, toch

Gemengd ras

Maar wat leven we in een tijd!

Allemaal van polystyreen

Die beweegt op bevel van de dienstdoende profeet

Maar wat leven we in een tijd!

We kennen elkaar niet eens

We zijn bijna bang voor wie we zijn

We zijn misleid

We geloven

Om de wereld te genezen

Met poëzie

Om je leven te lezen

En dan te denken aan die oorlog

Het is voorbij

We zijn mestiezen wanneer

We zijn hulpeloos en we realiseren ons:

Die domheid is nu een tic

We zijn mestiezen wanneer

Als we naar de ander kijken

We vinden twee ogen die we al kennen

We zijn mestiezen wanneer

Van het oordeel van mensen

Het kan ons niets schelen, zelfs niet een beetje

Ik mestizo die zich niet zal aanpassen

Gemengd ras

Maar wat leven we in een tijd!

Allemaal van polystyreen

Die beweegt op bevel van de dienstdoende profeet

Maar wat leven we in een tijd!

We kennen elkaar niet eens

We zijn bijna bang voor wie we zijn

We zijn misleid

We geloven

Om de wereld te genezen

Met poëzie

Om je leven te lezen

En dan te denken aan die oorlog

Het is voorbij

Wij zijn mestiezen

We zijn vele malen verslagen

Maar we hebben gespeeld en dat is oké

Met onze bril

De literaire gevoelens

En idealen die we nooit verliezen

Maar we hebben vrienden en liefdes verloren

En splinters van longen

Om niet te buigen om halverwege te leven

En nu kennen we de realiteit

Wij zijn mestiezen