You're Welcome - Nowhere

How much can I take till I call it quits?

How long can my legs keep running like this?

Until they give in, until my liver gives up?

My lungs are blackened, but that’s how I like 'em

I’m pushing the limits, until they push me back

I’m on the edge of the mountain calculating the gap between a rock and a hard

place

A palace and a pit, but I remember death never lies to the people who lived

Death never lies to the people who lived

Death never lies to the people who lived

Death never lies to the people who live

You can have credit for all the Goddamn work that I did

You’re welcome

A time capsule casket closed containing all the words I ever spoke

And I wonder if anyone would care enough to dig it up in ten years

It’s weird to think about: everything pure will eventually be relevant even if

the artist isn’t here for it

You could die as a failure, but future figure because whatever current culture

couldn’t comprehend it

It’s a poet’s curse

And it only gets worse

They’re only open to your words A.D. like a convertible hearse

The most underground artist — the one that is buried in this dirt — has always

felt buried under the pressure of the world

Because we’re all in debt to serve good deeds

We’re all in debt financially

We’re in the depths of being destined to die, but we’re born to live so we live

to leave

Because we’d rather be elsewhere

Fuck it

I’d rather be someone else and I’ll leave my environment before I let it define

myself

I take the landscape-goat that forever defines my fate

The freeway leads to the grave

It’s all down hell from here, unless we’re road kill on the way

And I chase my dreams because my nightmares chase me and the terror of being

forgotten is haunting

Often times, I’m left wandering- wondering if the world will ever know?

Will I not get a chance or make no change like putting a ghost on death row?

I prayed to the eight ball god and all I got was, «Try again later,»

But I don’t think I will because I fear the word «No» more than my deathbed

I don’t like the odds of the future in this being pretend, because they’re not

in my favor

Like five in the chamber to my head playing reverse Russian roulette

But what else do I have but to make something shovel worthy?

I’m working on zombie words in case the casket comes early

They say nothing worth having comes this easy, but having nothing’s been the

hardest thing to happen to me

And it’s not about the money;

it’s about the dream

But how bleak the world seems when they’re both out of reach and I’m still

reaping the shadows

A future bound for the gallows

I use to spotlight to pause life and just see the momentary clarity that is me:

The confessions of the godless

Finding more guidance in a magic eight ball of responses that uses the same

illogic

Of asking questions we don’t want answers to

Praying for things we don’t need

Planning for a tomorrow even though there’s no guarantee but we still sing

Here’s to hoping

Here’s to coping

Here’s to dying on your knees

Here’s to losing everyone and everything because you cut off your own feet

Here’s to shoving religion down my throat hoping that I choke

But I won’t because I can’t live or die for something I can’t see

For something I just can’t see, I can’t see

Something I can’t see

I can’t see

(I can’t see)

The sunrise with my eyes I can see today, I can see me

And those are the only things that I’ll ever believe, because tomorrow I’ll

feel like a death row ghost again with no role in modern civilization,

because making memories is making cemeteries out of us

Because if we’re underground long enough, then we’re dead

Hoeveel kan ik nemen tot ik ermee stop?

Hoe lang kunnen mijn benen zo blijven rennen?

Tot ze toegeven, tot mijn lever het opgeeft?

Mijn longen zijn zwartgeblakerd, maar zo heb ik ze graag

Ik verleg de grenzen, totdat ze me terugdringen

Ik sta aan de rand van de berg en bereken de kloof tussen een rots en een harde

plaats

Een paleis en een kuil, maar ik herinner me dat de dood nooit liegt tegen de mensen die leefden

De dood liegt nooit tegen de mensen die leefden

De dood liegt nooit tegen de mensen die leefden

De dood liegt nooit tegen de mensen die leven

Je kunt de eer krijgen voor al het verdomde werk dat ik heb gedaan

Graag gedaan

Een gesloten tijdcapsulekist met alle woorden die ik ooit heb gesproken

En ik vraag me af of iemand er genoeg om zou geven om het over tien jaar op te graven

Het is raar om over na te denken: alles wat puur is, zal uiteindelijk relevant zijn, zelfs als

de artiest is er niet voor

Je zou kunnen sterven als een mislukking, maar een toekomstig figuur, ongeacht de huidige cultuur

kon het niet bevatten

Het is de vloek van een dichter

En het wordt alleen maar erger

Ze staan ​​alleen open voor je woorden A.D. als een cabriolet

De meest underground artiest - degene die in dit vuil is begraven - heeft dat altijd gedaan

voelde zich bedolven onder de druk van de wereld

Omdat we allemaal schulden hebben om goede daden te verrichten

We hebben allemaal financiële schulden

We zijn in de diepten van voorbestemd om te sterven, maar we zijn geboren om te leven, dus we leven

Verlaten

Omdat we liever ergens anders zijn

Verdomme

Ik ben liever iemand anders en ik verlaat mijn omgeving voordat ik het laat bepalen

mezelf

Ik neem de landschapsgeit die voor altijd mijn lot bepaalt

De snelweg leidt naar het graf

Het is allemaal een hel vanaf hier, tenzij we onderweg een verkeersdode hebben

En ik jaag mijn dromen na omdat mijn nachtmerries mij achtervolgen en de angst om te zijn

vergeten is achtervolgend

Vaak blijf ik dwalen en vraag ik me af of de wereld het ooit zal weten?

Krijg ik geen kans of breng ik geen verandering aan, zoals een geest in de dodencel zetten?

Ik bad tot de achtballengod en het enige wat ik kreeg was: "Probeer het later opnieuw",

Maar ik denk niet dat ik het zal doen omdat ik banger ben voor het woord 'Nee' dan voor mijn sterfbed

Ik hou niet van de kansen op de toekomst in dit doen alsof, want dat zijn ze niet

in mijn voordeel

Zoals vijf in de kamer tegen mijn hoofd terwijl ze omgekeerde Russische roulette spelen

Maar wat heb ik anders dan iets schepwaardigs te maken?

Ik werk aan zombiewoorden voor het geval de kist eerder komt

Ze zeggen dat niets dat de moeite waard is zo gemakkelijk komt, maar niets hebben is het

het moeilijkste wat mij is overkomen

En het gaat niet om het geld;

het gaat om de droom

Maar wat ziet de wereld er somber uit als ze allebei buiten bereik zijn en ik stil ben

de schaduwen oogsten

Een toekomstige bestemming voor de galg

Ik gebruik de spotlights om het leven te pauzeren en gewoon de tijdelijke helderheid te zien die ik ben:

De bekentenissen van de goddelozen

Meer begeleiding vinden in een magische achtbal met antwoorden die hetzelfde gebruiken

onlogisch

Van het stellen van vragen waarop we geen antwoord willen

Bidden voor dingen die we niet nodig hebben

Plannen voor morgen, ook al is er geen garantie, maar we zingen nog steeds

Hier is te hopen

Dit is om ermee om te gaan

Dit is om op je knieën te sterven

Dit is om alles en iedereen te verliezen omdat je je eigen voeten hebt afgehakt

Dit is om religie door mijn keel te duwen in de hoop dat ik stikt

Maar dat doe ik niet omdat ik niet kan leven of sterven voor iets dat ik niet kan zien

Voor iets dat ik gewoon niet kan zien, kan ik het niet zien

Iets wat ik niet kan zien

Ik kan het niet zien

(Ik kan niet zien)

De zonsopgang met mijn ogen die ik vandaag kan zien, ik kan mezelf zien

En dat zijn de enige dingen die ik ooit zal geloven, want morgen zal ik dat doen

voel je weer een geest in de dodencel zonder rol in de moderne beschaving,

want herinneringen maken is begraafplaatsen van ons maken

Want als we lang genoeg ondergronds zijn, dan zijn we dood