Eight Ball God - Nowhere

and I wonder if anyone would care enough to dig it up in ten years.

It’s weird to think about: everything pure will eventually be relevant even if

the artist isn’t here for it.

You could die as a failure, but future figure because whatever current culture

couldn’t comprehend it.

It’s a poet’s curse.

and it only gets worse.

They’re only open to your words A.D. like a convertible hearse.

The most underground artist — the one that is buried in this dirt — has always

felt buried under the pressure of the world.

We’re all in debt to serve good deeds.

We’re all in debt financially.

We’re in the depths of being destined to die, but we’re born to live so we live

to leave

because we’d rather be elsewhere.

Fuck it.

I’d rather be someone else and I’ll leave my environment before I let it define

myself.

I take the landscape-goat that forever defines my fate.

The freeway leads to the grave.

It’s all down hell from here, unless we’re road kill on the way.

I chase my dreams because my nightmares chase me and the terror of being

forgotten is haunting.

Often times, I’m left wandering- wondering if the world will ever know?

Will I not get a chance or make no change like putting a ghost on death row?

I prayed to the eight ball god and all I got was «try again later,»

but I don’t think I will because I fear the word «no» more than my deathbed.

I don’t like the odds of the future in this being pretend, because they’re not

in my favor

like five in the chamber to my head playing reverse Russian roulette.

But what else do I have but to make something shovel worthy?

I’m working on zombie words in case the casket comes early.

They say nothing worth having comes this easy, but having nothing’s been the

hardest thing to happen to me.

And it’s not about the money;

it’s about the dream.

But how bleak the world seems when they’re both out of reach and I’m still

reaping the shadows

a future bound for the gallows.

I use to spotlight to pause life and just see the momentary clarity that is me:

the confessions of the godless.

Finding more guidance in a magic eight ball of responses that uses the same

illogic

of asking questions we don’t want answers to.

Praying for things we don’t need.

Planning for a tomorrow even though there’s no guarantee but we still sing,

Here’s to hoping

Here’s to coping.

Here’s to dying on your knees.

Here’s to losing everyone and everything because you cut off your own feet.

Here’s to shoving religion down my throat hoping that I choke

but I won’t because I can’t live or die for something I can’t see.

The sunrise with my eyes I can see today, I can see me.

And those are the only things that I’ll ever believe, because tomorrow I’ll

feel like a death row ghost again with no role in modern civilization,

because making memories is making cemeteries out of us.

Because if we’re underground long enough, then we’re dead.

en ik vraag me af of iemand er genoeg om zou geven om het over tien jaar op te graven.

Het is raar om over na te denken: alles wat puur is, zal uiteindelijk relevant zijn, zelfs als

de artiest is er niet voor.

Je zou kunnen sterven als een mislukking, maar een toekomstig figuur, ongeacht de huidige cultuur

kon het niet bevatten.

Het is de vloek van een dichter.

en het wordt alleen maar erger.

Ze staan ​​alleen open voor je woorden A.D. als een cabriolet.

De meest underground artiest - degene die in dit vuil is begraven - heeft dat altijd gedaan

voelde zich bedolven onder de druk van de wereld.

We hebben allemaal schulden om goede daden te verrichten.

We hebben allemaal financiële schulden.

We zijn in de diepten van voorbestemd om te sterven, maar we zijn geboren om te leven, dus we leven

Verlaten

omdat we liever ergens anders zijn.

Verdomme.

Ik ben liever iemand anders en ik verlaat mijn omgeving voordat ik het laat bepalen

mezelf.

Ik neem de landschapsgeit die voor altijd mijn lot bepaalt.

De snelweg leidt naar het graf.

Het is allemaal een hel vanaf hier, tenzij we onderweg een verkeersdode hebben.

Ik jaag mijn dromen na omdat mijn nachtmerries me achtervolgen en de angst om te zijn

vergeten is achtervolgend.

Vaak blijf ik dwalen en vraag ik me af of de wereld het ooit zal weten?

Krijg ik geen kans of breng ik geen verandering aan, zoals een geest in de dodencel zetten?

Ik bad tot de god van de acht ballen en het enige wat ik kreeg was "probeer het later opnieuw",

maar ik denk niet dat ik het zal doen omdat ik banger ben voor het woord 'nee' dan voor mijn sterfbed.

Ik hou niet van de kansen op de toekomst in dit doen alsof, want dat zijn ze niet

in mijn voordeel

zoals vijf in de kamer naar mijn hoofd terwijl ik omgekeerde Russische roulette speelde.

Maar wat heb ik anders dan iets schepwaardigs te maken?

Ik werk aan zombiewoorden voor het geval de kist eerder komt.

Ze zeggen dat niets dat de moeite waard is zo gemakkelijk komt, maar niets hebben is het

het moeilijkste wat mij is overkomen.

En het gaat niet om het geld;

het gaat om de droom.

Maar wat ziet de wereld er somber uit als ze allebei buiten bereik zijn en ik stil ben

de schaduwen oogsten

een toekomstige bestemming voor de galg.

Ik gebruik de spotlights om het leven te pauzeren en gewoon de tijdelijke helderheid te zien die ik ben:

de bekentenissen van de goddelozen.

Meer begeleiding vinden in een magische achtbal met antwoorden die hetzelfde gebruiken

onlogisch

van het stellen van vragen waarop we geen antwoord willen.

Bidden voor dingen die we niet nodig hebben.

Plannen voor morgen, ook al is er geen garantie, maar we zingen nog steeds,

Hier is te hopen

Dit is om ermee om te gaan.

Dit is om op je knieën te sterven.

Dit is om alles en iedereen te verliezen omdat je je eigen voeten hebt afgehakt.

Dit is om religie door mijn keel te duwen in de hoop dat ik stikt

maar dat doe ik niet omdat ik niet kan leven of sterven voor iets dat ik niet kan zien.

De zonsopgang met mijn ogen die ik vandaag kan zien, ik kan mezelf zien.

En dat zijn de enige dingen die ik ooit zal geloven, want morgen zal ik dat doen

voel je weer een geest in de dodencel zonder rol in de moderne beschaving,

want herinneringen maken is begraafplaatsen van ons maken.

Want als we lang genoeg ondergronds zijn, dan zijn we dood.