Old Lighthouse Tale - Novembre

Life blows cold at my face now

And I see it and I suffer it again

A frame after the other

A second after the other

A guitar scream as I reach my last shore

In front of me there’s just a sea

The immense sea of a last goodbye

And behind me emptiness

Just the emptiness of a life

I’ve tried it, but I can’t see nothing else

No more romanticism in these waves

No more poetry in the eternal hate

Between the sea and the sky

Hate, hate breeding the unreachability of an horizon

I’ve felt the fury of the centuries eating these rocks away

I’ve seen the millennia sweeping away millions of mortals

Dying still searching for the meaning of this striving in vain

Striving just to disappear into the oblivion of an abyss

These waves to infiny are calling me now

And I’d never through their call could ever be so irresistible

I join them, I drown in them, I lust with them, I pass

I pass away by them as I’m as one with them now

Het leven waait nu koud in mijn gezicht

En ik zie het en ik lijd er weer aan

Een frame na het andere

Een seconde na de ander

Een gitaarschreeuw als ik mijn laatste kust bereik

Voor me is er gewoon een zee

De immense zee van een laatste afscheid

En achter mij leegte

Alleen de leegte van een leven

Ik heb het geprobeerd, maar ik zie niets anders

Geen romantiek meer in deze golven

Geen poëzie meer in de eeuwige haat

Tussen de zee en de lucht

Haat, haat het fokken van de onbereikbaarheid van een horizon

Ik heb de woede van de eeuwen gevoeld die deze rotsen wegvreten

Ik heb de millennia miljoenen stervelingen zien wegvagen

Sterven nog steeds zoekend naar de betekenis van dit tevergeefs streven

Streven om gewoon te verdwijnen in de vergetelheid van een afgrond

Deze golven tot in het oneindige roepen me nu op

En ik zou nooit door hun oproep ooit zo onweerstaanbaar kunnen zijn

Ik sluit me bij hen aan, ik verdrink in hen, ik lust met hen, ik passeer

Ik ga aan ze voorbij terwijl ik nu één met ze ben