Distances - Novembre

This dreary darkened sky

In which I float benumbed

Into my Enola-gay filled with ambitions failed

And when it will collide with the towers of madness

I’ll fall off to the ground

Hope will flow out from my wounds

Some unfit dog shall spell a tear of grief

Far at east, by the silky way

The mirage of a forgotten town rescuse me

In storms religions lost and empty sanctuaries

I let my body being slowly buries along other fools

To the silence we belong

And the silence in this wilderness throve

The Via Crucis across the Dead Sea

Then caught in Samarkand bazaar dream

No, don’t search for me at North

Where the nonsense of my frienzied notes lead

As now I am the Czar

In sleep I spread my veils

As day is much too harsh to sail

While dream are bright and manifold

Deze sombere donkere lucht

Waarin ik verdoofd drijf

Into my Enola-gay vol ambities mislukt

En wanneer het zal botsen met de torens van waanzin

Ik val op de grond

Er zal hoop uit mijn wonden stromen

Een ongeschikte hond zal een traan van verdriet spellen

Verre in het oosten, op de zijdezachte manier

De luchtspiegeling van een vergeten stad red mij

In stormen verloren religies en lege heiligdommen

Ik laat mijn lichaam langzaam begraven met andere dwazen

Tot de stilte behoren wij

En de stilte in deze wildernis woedde

De Via Crucis over de Dode Zee

Toen gevangen in de droom van de Samarkand-bazaar

Nee, zoek mij niet in North

Waar de onzin van mijn gefrituurde aantekeningen toe leidt

Zoals nu ben ik de tsaar

In slaap spreid ik mijn sluiers

Omdat de dag veel te hard is om te zeilen

Terwijl dromen helder en veelvuldig zijn