A Final Farewell - Morgana Lefay

Hangman’s dais

Not far from the crossfire stake

She stands there concealed with her cloak

Remembering her father’s last words;

«Goodnight my precious

Flee from this town while you can»

Her sense fills with anger and sorrow

Her tears make her freeze in the chill

…So alone

Leave her father alone

…So alone

God, leave him alone

Towards the fire

She looks at his eyes with despair

His body is weak, and he’s bleeding

From wounds made by iron and chains

…So alone

Leave her father alone

…So alone

God, leave him alone

A final goodbye

A silent farewell from his eyes

He’s laughing and gives her a grin

Through the madness, he still understand…

…That it’s her

Rememering her eyes

…It is her

Through the madness he cries

Hangman's podium

Niet ver van de kruisvuurpaal

Ze staat daar verborgen met haar mantel

Herinnerend aan de laatste woorden van haar vader;

«Welterusten mijn schat»

Vlucht uit deze stad nu het nog kan»

Haar gevoel vult zich met woede en verdriet

Door haar tranen bevriest ze van de kou

…Zo alleen

Laat haar vader met rust

…Zo alleen

God, laat hem met rust

Op weg naar het vuur

Ze kijkt wanhopig naar zijn ogen

Zijn lichaam is zwak en hij bloedt

Van wonden gemaakt door ijzer en kettingen

…Zo alleen

Laat haar vader met rust

…Zo alleen

God, laat hem met rust

Een definitief afscheid

Een stil afscheid uit zijn ogen

Hij lacht en geeft haar een grijns

Door de waanzin begrijpt hij nog steeds...

...dat zij het is

Haar ogen herinneren

…Zij is het

Door de waanzin die hij huilt