Idilio - Monica Naranjo

Como niños desnudos en invierno

Vienen juntos de algún lugar

Han aprendido que el mundo es eterno

Y ya no entienden la soledad

En un caballo llamado tiempo

Lo mejor del amor se va

Ya se va, ya se va

Suenan poemas de amor y niebla

Sueñan idilios en la penumbra

No hay ventanas ni puertas en los cuentos

Ni sacramento ni talismán

Han sacudido sus ángeles al viento

Y no volvieron a verse más

En un caballo llamado tiempo

Otro amor pronto volverá

Volverá, volverá

Suenan poemas de amor y niebla

Sueñan idilios en la penumbra

Suenan poemas de amor y niebla

Sueñan idilios en la penumbra

Suenan poemas de amor y niebla

Sueñan idilios en la penumbra

Als naakte kinderen in de winter

Ze komen ergens vandaan

Ze hebben geleerd dat de wereld eeuwig is

En ze begrijpen eenzaamheid niet meer

Op een paard genaamd tijd

De beste liefde is weg

Het is weg, het is weg

Gedichten van liefde en mistgeluid

Ze dromen idylles in de duisternis

Er zijn geen ramen of deuren in verhalen

Noch sacrament noch talisman

Ze hebben hun engelen tegen de wind geschud

En ze hebben elkaar nooit meer gezien

Op een paard genaamd tijd

Een andere liefde zal snel terugkeren

Het komt terug, het komt terug

Gedichten van liefde en mistgeluid

Ze dromen idylles in de duisternis

Gedichten van liefde en mistgeluid

Ze dromen idylles in de duisternis

Gedichten van liefde en mistgeluid

Ze dromen idylles in de duisternis