18 - Монгол Шуудан

Тебе тогда было всего восемнадцать.

Носила косу за спиной.

Но вообщем-то ты не любила смеяться,

И вообщем была мне чужой.

Как девушки мило, любуясь настурцией,

Рюшки, чулочки дневник.

Тебя породили огни революций,

Испортив твой искренний лик.

Опять вижу я твои белые руки,

В «Максима"вцепясь рукоять.

И ты, стиснув зубы в бессильной разлуке,

Косила несметную рать.

Враги, одолев твои белые кудри

И выколов синь твоих глаз,

Сперва надругались, стрельнули под утро,

Окончив на этом рассказ.

И вновь вижу я сквозь кошмары бессониц,

Как где-нибудь в летней пыли

Меня растерзает Красная конница

И смоется где-то вдали.

Меня растерзает Красная конница

И смоется где-то вдали.

Je was toen pas achttien.

Ze droeg een vlecht op haar rug.

Maar over het algemeen hield je niet van lachen,

En was over het algemeen een vreemde voor mij.

Hoe schattig zijn de meisjes, terwijl ze de Oost-Indische kers bewonderen,

Ruches, kousen dagboek.

Je werd geboren door het vuur van revoluties,

Je oprechte gezicht verpesten.

Weer zie ik je witte handen,

In "Maxim" het gevest grijpen.

En jij, je tanden op elkaar klemmend in machteloze scheiding,

Een ontelbaar leger neergemaaid.

Vijanden die je witte krullen hebben overwonnen

En het blauw van je ogen uitgestoken,

Eerst misbruikten ze, schoten ze in de ochtend,

Nu dit verhaal klaar is.

En opnieuw zie ik door de nachtmerries van slapeloosheid heen,

Zoals ergens in het zomerstof

Ik word aan stukken gescheurd door de Rode Cavalerie

En afspoelen ergens ver weg.

Ik word aan stukken gescheurd door de Rode Cavalerie

En afspoelen ergens ver weg.