Coming Down - Mind.In.A.Box

My eyes crack open to the blistering sun.

The voice in my mind is a deafening scream.

Faded memories and wondering what happened.

Echoes from the night ring like a sinister dream.

Nightmare sun.

Bottles, pills, needles, and circuit boards.

I can’t quite remember what took place here.

I can’t quite remember he, or she, or we.

But I know I tried to make it disappear.

One too many, and she’s never coming back.

I’ve see my reflection, and I’ve painted it black.

One too many, and she’s gone forever.

I’ve seen my hope, and its name is never.

Nightmare sun.

Now broken glass decorates the floors.

Broken computers, cabinets, and doors.

Now broken dreams decorate my mind.

Broken memories, tears, and hearts in kind.

One too many, and I scream into the walls.

I’ve see my reflection, and my soul, it crawls.

One too many, and she’s gone forever.

I’ve seen my hope, and its name is never.

Nightmare sun.

No more lies.

I hold a photograph against my lips.

And I remember all of my actions.

On a slow motion film behind my eyes.

Each image, cutting my heart into fractions.

This is it.

There’s no more apologies.

I lied to myself, and now it’s all done.

I lied to her, like a fool without care.

I lied to our future, and now it is none.

Now broken mirrors decorate the floors.

Broken knuckles, bruises, cuts, and sores.

Now broken dreams decorate my mind.

Broken memories, tears, and hearts in kind.

Mijn ogen barsten open voor de brandende zon.

De stem in mijn hoofd is een oorverdovende schreeuw.

Vervaagde herinneringen en benieuwd wat er is gebeurd.

Echo's uit de nacht klinken als een sinistere droom.

Nachtmerrie zon.

Flessen, pillen, naalden en printplaten.

Ik kan me niet goed herinneren wat hier gebeurde.

Ik kan me hij, of zij of wij niet goed herinneren.

Maar ik weet dat ik geprobeerd heb het te laten verdwijnen.

Eén te veel en ze komt nooit meer terug.

Ik heb mijn spiegelbeeld gezien en ik heb het zwart geverfd.

Eén te veel en ze is voor altijd weg.

Ik heb mijn hoop gezien en de naam is nooit.

Nachtmerrie zon.

Nu siert gebroken glas de vloeren.

Kapotte computers, kasten en deuren.

Nu sieren gebroken dromen mijn geest.

Gebroken herinneringen, tranen en harten in natura.

Een te veel en ik schreeuw tegen de muren.

Ik heb mijn reflectie gezien en mijn ziel kruipt.

Eén te veel en ze is voor altijd weg.

Ik heb mijn hoop gezien en de naam is nooit.

Nachtmerrie zon.

Geen leugens meer.

Ik houd een foto tegen mijn lippen.

En ik herinner me al mijn acties.

Op een slow motion film achter mijn ogen.

Elke afbeelding snijdt mijn hart in breuken.

Dit is het.

Er zijn geen excuses meer.

Ik heb tegen mezelf gelogen en nu is het allemaal klaar.

Ik loog tegen haar, als een dwaas zonder zorg.

Ik heb tegen onze toekomst gelogen, en nu is die er niet meer.

Nu sieren gebroken spiegels de vloeren.

Gebroken knokkels, kneuzingen, snijwonden en zweren.

Nu sieren gebroken dromen mijn geest.

Gebroken herinneringen, tranen en harten in natura.