Padrone - Mia Martini

Padrone, sui miei fianchi non c'è terra più da arare

Né rami che potrai tagliare

Posso accenderti il fuoco e dirti: «Resta qui, rimani»

Io son quella di sempre fra le tue mani

Ma non parlare più, padrone, più d’amore

Stagioni ne ho viste anch’io passare sul corpo mio

E il caldo più caldo e il freddo ho sopportato io

Io, con tutto l’orgoglio mio

La polvere ho morso io

E ho visto cadere giù foglie e stelle

No, stavolta ti dico no

La stessa insolenza, no

La tua indifferenza, no

Stavolta no

E una volta di più per me che senso ha

Dopo tante sconfitte averti per padrone

Della mente, del tempo che va

Padrone, strappare un morso del tuo pane, senza fame

Riflesse negli occhi tuoi le morte stagioni ormai

Non portano più il tuo nome, meglio se tu vai

Meester, er is geen land meer op mijn flanken om te ploegen

Noch takken die je kunt knippen

Ik kan je vuur aansteken en je zeggen: "Blijf hier, blijf"

Ik ben dezelfde als altijd in jouw handen

Maar spreek niet meer, meester, meer van liefde

Ik heb ook seizoenen over mijn lichaam zien gaan

En de heetste hitte en kou die ik heb doorstaan

Ik, met al mijn trots

Ik beet in het stof

En ik zag bladeren en sterren naar beneden vallen

Nee, deze keer zeg ik je nee

Dezelfde brutaliteit, nee

Jouw onverschilligheid, nee

Deze keer niet

En nogmaals voor mij wat voor zin heeft het?

Na zoveel nederlagen jou als meester te hebben

Van de geest, van de voorbijgaande tijd

Meester, neem een ​​hap van je brood, zonder honger

De dode seizoenen worden nu weerspiegeld in je ogen

Ze dragen niet langer je naam, beter als je gaat