Himno - Mia Martini

Canterò - se vuoi — ma non credermi

Stelle nelle tasche più non ho

E tu — non sai — volare più - più - più in alto

Nel viso della sera che nasce

Sulla spiaggia coi falò

Canterò - per noi — che non siamo più

Più forti — di quel po' - di gioventù

Che sta — bruciando dentro e poi — finirà

Nel viso della sera che nasce

Sulla spiaggia coi falò

Dimmi che vuoi — che puoi — darmi felicità

E sotto — la mia pelle nascerà

Per te un dolce fiume che — canterà

La mia speranza d’esser donna

E la tua bocca poi lo berrà

Dimmi che il posto mio non sto per perderlo

Dentro la mia fiaccola tu sei

Ma se — non sai bruciare più - resta ancora

Insieme canteremo e legna

Porteremo al nostro falò

Dimmi che vuoi — che puoi — darmi felicità

Apri le tue braccia e se ne andrà

La mia tristezza finalmente sarà un’esplosione

Di stelle cadenti sopra i fuochi già spenti dei falò

Sole no!

Non puoi — più mandarci via

Rosso stai salendo sempre più

Lui sta dormendo il mare sa — quanto amore

Mi ha dato e mi darà rubando il viso di una sera

Ik zal zingen - als je wilt - maar geloof me niet

Ik heb geen sterren meer in mijn zakken

En jij - je weet het niet - vliegt meer - meer - hoger

In het aangezicht van de avond die is geboren

Op het strand met kampvuren

Ik zal zingen - voor ons - dat we niet langer zijn

Sterker - dan dat stukje - jeugd

Dat wil zeggen - van binnen branden en dan - het zal eindigen

In het aangezicht van de avond die is geboren

Op het strand met kampvuren

Vertel me wat je wilt - dat je kunt - geef me geluk

En daaronder - mijn huid zal geboren worden

Voor jou een zoete rivier die - zal zingen

Mijn hoop om een ​​vrouw te zijn

En je mond zal het dan opdrinken

Zeg me dat ik niet op het punt sta mijn plaats te verliezen

Je bent in mijn fakkel

Maar als - je weet niet meer hoe je moet branden - blijft het nog steeds

Samen zullen we zingen en hout

We gaan naar ons kampvuur

Vertel me wat je wilt - dat je kunt - geef me geluk

Open je armen en het zal verdwijnen

Mijn verdriet zal eindelijk een explosie zijn

Van vallende sterren boven de reeds gedoofde vreugdevuren

Zon nee!

Je kunt ons niet meer wegsturen

Rood, je klimt hoger en hoger

Hij slaapt, de zee weet - hoeveel liefde

Hij gaf me en zal me geven door het gezicht van een avond te stelen