La Llorona - Mark Eitzel

La Llorona knew love

Her heart spilled like wine

Her laugh could shatter glass

Always brought the real good time

But she loved her men too much

And they loved to misbehave

She was the lightning strike

That makes the thunder brave

But if you shine too bright

You vanish in the glare

You lose your light

Like you were never there

She was lost in love

Lost and found

The faggot, the junkie

The runaround

She let one use her to hide behind

Let one use her to hide his pain

Let one use her just for fun

To be a pawn in everyone’s game

And that turned her dreams to ash

Like a footprint on the moon

Shattered dreams don’t fade

In a desecrated tomb

That’s when the tears started

Tears that can’t be outrun

When you’re so brokenhearted

You’re holding the gun

Love is the blood

Where you drown

The faggot, the junkie

The runaround

Love is the blood

Where you drown

The faggot, the junkie

The runaround

Now the curses of the dead

Pour down La Llorona’s cheeks

They stare out from her face

Like stars beyond reach

Her hands hold the blade

Her eyes the long abyss

Her tears the serenade

For those who taste her kiss

Love is the blood

Where you drown

The faggot, the junkie

The runaround

Love was all

She ever found

The faggot, the junkie

The runaround

La Llorona kende liefde

Haar hart vloeide als wijn

Haar lach kan glas verbrijzelen

Heeft altijd de echte goede tijd gebracht

Maar ze hield te veel van haar mannen

En ze hielden ervan zich te misdragen

Zij was de blikseminslag

Dat maakt de donder moedig

Maar als je te fel schijnt

Je verdwijnt in de schittering

Je verliest je licht

Alsof je er nooit was

Ze was verloren in de liefde

Gevonden voorwerpen

De flikker, de junk

de omweg

Ze liet iemand haar gebruiken om zich achter te verschuilen

Laat iemand haar gebruiken om zijn pijn te verbergen

Laat iemand haar gewoon voor de lol gebruiken

Een pion zijn in het spel van iedereen

En dat veranderde haar dromen in as

Als een voetafdruk op de maan

Verbrijzelde dromen vervagen niet

In een ontheiligd graf

Toen begonnen de tranen

Tranen die niet kunnen worden ontlopen

Als je zo verdrietig bent

Je houdt het pistool vast

Liefde is het bloed

waar je verdrinkt

De flikker, de junk

de omweg

Liefde is het bloed

waar je verdrinkt

De flikker, de junk

de omweg

Nu de vloeken van de doden

Giet over de wangen van La Llorona

Ze staren uit haar gezicht

Als sterren buiten bereik

Haar handen houden het mes vast

Haar ogen de lange afgrond

Haar tranen de serenade

Voor degenen die haar kus proeven

Liefde is het bloed

waar je verdrinkt

De flikker, de junk

de omweg

Liefde was alles

Ze heeft ooit gevonden

De flikker, de junk

de omweg