I Never Asked - Maria McKee

It has occurred to me my love

I never asked if you would sit for me

I was so taken by you and swept away

I never asked if it would be okay

And this volume that I have drawn out

The binding wears and pages frail

Now tear between my touch

Diaphanous and whisper light

I clutch and turn with fever’d hand

And pray that I may grace you

In a way that you will somehow understand

I try my best with solemn care

To capture all I see of you, so fraught, so fair

Are my words worthy of your ways?

I ask this of myself, lo, these fanatic days

And this language making use of me

As yet may be unknown to human sound

And dwelling in the space between

With all unspoken and unseen

Unquantifiable, profound, not in, not of

Up, down, nor lost nor found

And oh, as I soften on the vine

Darkly sweet I’m held to linger

Where the beauty of the season

Turns from gold to bitter grey

And oh, what aching colors you have spun

Around me where the grinding hum of sameness

Held me just above

Where I kept my heart at bay

Where I kept my heart at bay

Until, against my will

It chose to languish here upon your face

I kept this dove cupped in my palm

I spit blood upon the pearl the grey the white

Thrown back into the yawning flame

To flash and mold a crucible of my device

And what figure comes forth from the molten pit?

A form hath shone by mine own hand, my eye

Captured on a linen sprung

And taut and stretched and ready rip’t

With gentle strokes and longing writ

And wrought with fits and fainting

And YOU, sweet phantom of my making

And oh, as I soften on the vine

Darkly sweet I’m held to linger

Where the beauty of the season

Turns from gold to bitter grey

And oh, what aching colors you have spun

Around me where the grinding hum of sameness

Held me just above

Where I kept my heart at bay

Where I kept my heart at bay

Until, against my will

It chose to languish here upon your face

It has occurred to me my love

I never asked if you would sit for me

I was so taken by you and swept away

I never asked if it would be okay

I never asked if it would be okay

Het is bij me opgekomen, mijn liefste

Ik heb nooit gevraagd of je voor me wilt komen zitten

Ik werd zo door je meegenomen en weggevaagd

Ik heb nooit gevraagd of het goed zou zijn

En dit boek dat ik heb uitgetekend

De binding slijt en pagina's fragiel

Scheur nu tussen mijn aanraking

Doorschijnend en fluisterlicht

Ik grijp en draai met koortshand

En bid dat ik je mag zegenen

Op een manier die je op de een of andere manier zult begrijpen

Ik doe mijn best met plechtige zorg

Om alles vast te leggen wat ik van je zie, zo beladen, zo eerlijk

Zijn mijn woorden uw wegen waardig?

Ik vraag dit van mezelf, zie, deze fanatieke dagen

En deze taal maakt gebruik van mij

Tot nu toe misschien onbekend voor menselijk geluid

En wonen in de ruimte tussen

Met alle onuitgesproken en ongeziene

Niet kwantificeerbaar, diepgaand, niet in, niet van

Omhoog, omlaag, niet verloren of gevonden

En oh, terwijl ik zachter word op de wijnstok

Donker zoet, ik moet blijven hangen

Waar de schoonheid van het seizoen

Verandert van goud naar bitter grijs

En oh, wat een pijnlijke kleuren heb je gesponnen

Om mij heen waar het knarsende gezoem van gelijkvormigheid

Hield me net boven

Waar ik mijn hart op afstand hield

Waar ik mijn hart op afstand hield

Tot, tegen mijn wil,

Het koos ervoor om hier op je gezicht weg te kwijnen

Ik hield deze duif in mijn handpalm

Ik spuug bloed op de parel, de grijze, de witte

Terug gegooid in de gapende vlam

Om een ​​smeltkroes van mijn apparaat te flitsen en te vormen

En welke figuur komt voort uit de gesmolten put?

Een vorm heeft geschenen door mijn eigen hand, mijn oog

Gevangen op een linnen vering

En strak en uitgerekt en klaar om te scheuren

Met zachte slagen en verlangend schrift

En bewerkstelligd met stuipen en flauwvallen

En JIJ, lief spook van mijn maaksel

En oh, terwijl ik zachter word op de wijnstok

Donker zoet, ik moet blijven hangen

Waar de schoonheid van het seizoen

Verandert van goud naar bitter grijs

En oh, wat een pijnlijke kleuren heb je gesponnen

Om mij heen waar het knarsende gezoem van gelijkvormigheid

Hield me net boven

Waar ik mijn hart op afstand hield

Waar ik mijn hart op afstand hield

Tot, tegen mijn wil,

Het koos ervoor om hier op je gezicht weg te kwijnen

Het is bij me opgekomen, mijn liefste

Ik heb nooit gevraagd of je voor me wilt komen zitten

Ik werd zo door je meegenomen en weggevaagd

Ik heb nooit gevraagd of het goed zou zijn

Ik heb nooit gevraagd of het goed zou zijn