Courage - Maria McKee

Sweet Beatrice is rooted to the earth in such an arresting way

A magnetic pulse grounds her with singular authority

And her charge is surging upwards and out

Then cascading down so at odds with her fragility

It is a disarming gift held in someone so young

And so winsomely arranged

And I search her motions

In an attempt to find the primer

To read all that she discloses

Just short of calculating her mystery

I hope to never uncover from afar with a view

Until the distance rocks my body with gloom

And I drift hollow through my days

Blind to the world and all of its

Treasures and betrayals

And I know that she may be the only one

To rescue me out of this

If she were to somehow know

And to find my affection for her ridiculous

Oh but that would kill me

But I will never have the courage to tell her

I will never have the courage to tell her

And she walks by and I must love suffering

And she walks by and she walks by and I must love suffering

I have decided I will not confess

To these words fraught with urgency and longing

I will hedge and I will deflect

And talk of metaphor and broad stroking

Before I give myself away

Before I implicate my undoing

It is nobody’s business

If I should hoard this sacred thing among my ruins

And I cannot help but drink in all of her beauty

As it is now peaking

And so much about her

So informs the graceful story I’ve been seeking

And I, I thought I’d seen everything

But I will never have the courage to tell her

I will never have the courage to tell her

And she walks by and I must love suffering

And she walks by and she walks by and I must love suffering

In the Witching Hour, in the night

When the words descend like Manna from the throne

And the pumping at the pedal

And the lingering echo of my left hand drone

I will go down into the pit

And to the edge of any length

Where lies the magic and the wit

And the power to invent

And I’m so grateful that she fell into my vision

Just as she is, so winsomely arranged

And I am working at a fevered pace now

Just to transcend her

And elevate her ways to a context of high art

That will defend her

And I, I pray that I am worthy of this

But I will never have the courage to tell her

I will never have the courage to tell her

And she walks by and I must love suffering

And she walks by and she walks by and I must love suffering

Sweet Beatrice is rooted to the earth in such an arresting way

A magnetic pulse grounds her with singular authority

And her charge is surging upwards and out

Then cascading down so at odds with her fragility

It is a disarming gift held in someone so young

And so winsomely arranged

Lieve Beatrice is op zo'n arresterende manier geworteld in de aarde

Een magnetische puls grondt haar met unieke autoriteit

En haar lading stijgt naar boven en naar buiten

Dan naar beneden vallen, zo in strijd met haar kwetsbaarheid

Het is een ontwapenend geschenk van iemand die zo jong is

En zo mooi geregeld

En ik zoek haar bewegingen

In een poging om de primer te vinden

Om alles te lezen wat ze onthult

Net niet haar mysterie kunnen berekenen

Ik hoop nooit van ver te ontdekken met een uitzicht

Tot de afstand mijn lichaam met somberheid wiegt

En ik drijf hol door mijn dagen

Blind voor de wereld en al zijn

Schatten en verraad

En ik weet dat zij misschien de enige is

Om me hieruit te redden

Als ze het op de een of andere manier zou weten

En om mijn genegenheid voor haar belachelijk te vinden

Oh, maar daar zou ik dood aan gaan

Maar ik zal nooit de moed hebben om het haar te vertellen

Ik zal nooit de moed hebben om het haar te vertellen

En ze loopt langs en ik moet wel van lijden houden

En ze loopt langs en ze loopt langs en ik moet van lijden houden

Ik heb besloten dat ik niet zal bekennen

Op deze woorden vol urgentie en verlangen

Ik zal afdekken en ik zal afbuigen

En praten over metaforen en brede strelingen

Voordat ik mezelf verraad

Voordat ik mijn ongedaan maken betrek

Het zijn niemands zaken

Als ik dit heilige ding tussen mijn ruïnes zou oppotten?

En ik kan het niet helpen, maar drink in al haar schoonheid

Zoals het nu zijn hoogtepunt bereikt

En zo veel over haar

Dus informeert het sierlijke verhaal waar ik naar op zoek was

En ik, ik dacht dat ik alles had gezien

Maar ik zal nooit de moed hebben om het haar te vertellen

Ik zal nooit de moed hebben om het haar te vertellen

En ze loopt langs en ik moet wel van lijden houden

En ze loopt langs en ze loopt langs en ik moet van lijden houden

In het heksenuur, in de nacht

Wanneer de woorden neerdalen als Manna van de troon

En het pompen op het pedaal

En de aanhoudende echo van mijn linkerhanddrone

Ik ga de put in

En tot aan de rand van elke lengte

Waar ligt de magie en de humor

En de kracht om uit te vinden

En ik ben zo dankbaar dat ze in mijn visie viel

Net zoals ze is, zo mooi geregeld

En ik werk nu in een koortsachtig tempo

Gewoon om haar te overstijgen

En verhef haar manieren tot een context van hoge kunst

Dat zal haar verdedigen

En ik, ik bid dat ik dit waardig ben

Maar ik zal nooit de moed hebben om het haar te vertellen

Ik zal nooit de moed hebben om het haar te vertellen

En ze loopt langs en ik moet wel van lijden houden

En ze loopt langs en ze loopt langs en ik moet van lijden houden

Lieve Beatrice is op zo'n arresterende manier geworteld in de aarde

Een magnetische puls grondt haar met unieke autoriteit

En haar lading stijgt naar boven en naar buiten

Dan naar beneden vallen, zo in strijd met haar kwetsbaarheid

Het is een ontwapenend geschenk van iemand die zo jong is

En zo mooi geregeld