Ceann Bró - Maria McKee

And I against the sable of a sky

Bend just as far as the arch of my back will allow

I rise and the beam that gently sweeps the tide

Up and down, cannot be found to illuminate me now

And the clotted stems of the Herb Robert

Shot through the crags

They burst and splatter forth like rubies veins

And the Red Valerian in blush

And the White Thorn flushing into bloom

And just ahead of May

And if you wanted to partake

In a teasing threat of psychic violence

And the blood sport of an evening

Never touching

Only near, and not near but hovering

Outlined against the fervid flush of dawn

Is The Head rising slow and poised with great intent

And I, who so fearlessly have tread upon

That thread on the horizon where dream and logic bind

And space and time have been rent

And a lash of wind whipping, wet, stroking

And a gash begins splitting flesh open now

Across my cheek

And a gasp comes forth with a heaving

As the salt at the source of the bleeding

Brings a great relief

And if you wanted to partake

In a teasing threat of psychic violence

And the Blood Sport of an evening

Never touching

Only near, and not near

And we’re levitating now

In the spray above the blue and black

Floating down onto the bluffs of grey

Without that part of you that’s never coming back

You take your leave and never will you know

About the Moldavite buried in the stone

Beneath the trembling fern

And it begins as I am giving up my form

As once again will lie everything dormant

Until your return

And I against the sable of a sky

Bend as far as the arch of my back will allow

And now beside The Altar Dolmen

I startle no one

I sleep

And keeping low will hold my ground

En ik tegen de sabelmarter van een hemel

Buig zo ver als de boog van mijn rug toelaat

Ik sta op en de straal die zachtjes het getij veegt

Omhoog en omlaag, kan nu niet worden gevonden om me te verlichten

En de geklonterde stengels van de Herb Robert

Door de rotsen geschoten

Ze barsten en spatten voort als robijnen aderen

En de rode valeriaan in blos

En de Witte Doorn die in bloei komt

En net voor mei

En als je mee wilde doen

In een plagerige dreiging van psychisch geweld

En de bloedsport van een avond

Nooit aanraken

Alleen dichtbij, en niet dichtbij maar zwevend

Geschetst tegen de vurige blos van de dageraad

Komt het hoofd langzaam op en is het klaar met grote intentie?

En ik, die zo onverschrokken heb betreden...

Die draad aan de horizon waar droom en logica samenkomen

En ruimte en tijd zijn verhuurd

En een wind zweepslagen, nat, strelen

En een snee begint nu het vlees open te splijten

Over mijn wang

En een zucht komt voort met een deining

Als het zout aan de bron van het bloeden

Brengt een grote opluchting

En als je mee wilde doen

In een plagerige dreiging van psychisch geweld

En de bloedsport van een avond

Nooit aanraken

Alleen dichtbij, en niet dichtbij

En we zweven nu

In de spray boven het blauw en zwart

Drijvend op de kliffen van grijs

Zonder dat deel van jou dat nooit meer terugkomt

Je neemt afscheid en je zult het nooit weten

Over de Moldaviet begraven in de steen

Onder de trillende varen

En het begint als ik mijn formulier opgeef

Zoals weer alles sluimerend zal liggen

Tot je terugkeer

En ik tegen de sabelmarter van een hemel

Buig zo ver als de boog van mijn rug toelaat

En nu naast The Altar Dolmen

Ik laat niemand schrikken

Ik slaap

En laag blijven houdt mijn stand