Soli Io E Te - Lucio Dalla

Mi chiedi ancora cosa c’e'…

ma se sei triste come me… o no?

Puo' capitare… e menomale che…

Non stavi bene neanche te in quello schifo di locale,

almeno qui fuori si puo' respirare, parlare senza

urlare,

e nella notte camminare… soli io e te

Oh Guarda quel cane com’e' attento,

chissa' che cosa sente nel vento,

la notte o questo grande silenzio…

ma perche' non ci fermiamo?

E' da troppo che viviamo…

Obbligati tra la gente, buttati li' per caso, vivi, ma per ]niente,

non ci siamo piu' fermati faccia a faccia nel silenzio

come adesso io e te…

Per sentirci abbandonati, ma forse un po' piu' liberi,

padroni di niente,

torneremo domattina ancora tra la gente, per adesso stiamo

zitti cosi'…

soli io e te

Oh E parlavano piu' piano, soli, sperando che la notte non finisse,

o il silenzio li portasse lontano, piu' lontano, cosi' lontano… ah!

Magari dentro un film, di quelli belli che ti fanno star male e poi,

quasi senza parlare, «dammi ancora un altro bacio», e han deciso di tornare…

Obbligati tra la gente, buttati li' per caso, vivi, ma per niente,

non ci siamo piu' fermati faccia a faccia nel silenzio come adesso io e te…

torneremo domattina ancora tra la gente, per adesso stiamo zitti cosi'…

Per sentirci abbandonati, ma forse un po' piu' liberi, padroni di niente,

vedrai, staremo soli anche tra la gente, come prima, come adesso, io e te…

soli io e te

Oh Oh Oh

Oh

Je vraagt ​​me nog eens wat het is...

maar als je verdrietig bent zoals ik ... of niet?

Het kan gebeuren... en gelukkig...

Jij voelde je ook niet op je gemak in die waardeloze club,

hier kun je tenminste ademen, praten zonder

schreeuw,

en 's nachts wandelen ... alleen jij en ik

Oh kijk hoe attent die hond is,

wie weet wat het voelt in de wind,

de nacht of deze grote stilte ...

maar waarom stoppen we niet?

We leven al te lang...

Verplicht onder de mensen, daar bij toeval gegooid, levend, maar voor niets,

we zijn nooit stil van aangezicht tot aangezicht gestopt

zoals nu jij en ik...

Om je verlaten te voelen, maar misschien een beetje meer vrij,

meesters van niets,

we zijn morgenochtend weer onder de mensen, voor nu zijn we

hou je mond zo...

alleen jij en ik

Oh en ze praatten langzamer, alleen, in de hoop dat de nacht niet zou eindigen,

of stilte zou hen ver, verder, zo ver brengen... ah!

Misschien in een film, de goede die je een slecht gevoel geven en dan,

bijna zonder te spreken, "geef me nog een kus", en ze besloten terug te komen ...

Verplicht onder de mensen, daar bij toeval gegooid, leven, maar voor niets,

we zijn nog nooit van aangezicht tot aangezicht gestopt in de stilte zoals nu jij en ik ...

we zijn morgenochtend weer onder de mensen, laten we nu zo zwijgen ...

Om je verlaten te voelen, maar misschien een beetje vrijer, meesters van niets,

je zult zien, we zullen alleen zijn, zelfs onder de mensen, zoals voorheen, zoals nu, jij en ik ...

alleen jij en ik

Oh Oh oh

Oh