1983 - Lucio Dalla

Le dieci del mattino e mi scoppia la testa

come se avessi bevuto una botte di vino

o fossi stato alla mia festa

apro la finestra ancora buio

butto un urlo per strada ma non risponde nessuno

il mio cuore si rotto come uno specchio si rotto

si rotto quel bellissimo orologio ti ricordi

come lo chiamavi tu

il silenzio continua sono almeno le sette

apro la radio la tele le orecchie

ma nessuno trasmette

la stanza piena di animali sembrano zanzare

grosse come cani ma almeno i cani non sanno volare

forse qualcuno mi sente qualche vecchio amico mi sente

provo ad urlare cos forte

cos forte almeno mi sentissi tu

che giorno che anno luned marted ma che vita

da una foto di mia madre comincia a parlare

dice «ti ricordi tuo padre come ci sapeva fare ?»

erano gli anni della guerra tutti col culo per terra

si mangiava coi cani ti ricordi a Bologna che festa

quando arrivarono gli americani

ehi nel '43 la gente partiva, partiva e moriva e non sapeva il perch

ma dopo due anni tutti quanti perfino i fascisti aspettavano

gli americani come a Riccione aspettano i turisti

e proprio te quella notte in piazza sulle spalle di tuo padre sembravi un re

finiti i bombardamenti tutti a farsi i complimenti

erano tristi solo i morti e si mangiavano le mai

non perch erano morti ma perch non si svegliavano domani

ti ricordi quella bruna come era triste perch sapeva di non vedere

i razzi sulla luna — luna

i razzi sulla luna sono un fatto normale se ne vedono tanti

piantati in fila che sembrano alberi di natale

poi spostando il cannocchiale puoi dare un nome alle stelle

puoi giocare con tutto o con niente puoi giocarti anche la pelle

ma qualcosa ci manca e quel qualcosa ci stanca

ci stanca avere tutte queste cose che ci mancano se non le abbiamo pi

incontri la gente e si annoia una congiura

poi li vedi come vivono in fretta forse la noia soltanto paura

una paura che offende che ogni mattina ci prende

la paura di essere ciccia da contare e che la vita la tua vita

non cambi pi

che anno che giorno luned marted ma che vita

dal cielo cade un giornale nessuna novit

tutto sembra normale chi pu dire quanto durer

gira ancora la terra?

chiss si fermer…

da che parte per la guerra scusi?

giri un poco pi in l…

beh ci vediamo domani faccio due salti nel vento se mi sento

domani torno qua, perch

ehi '83 sei l come uno specchio ci fai sentire diversi nessuno sa perch

n meglio n peggio ma tutti quanti, perfino i pi tristi

aspettiamo di svegliarci insieme, di guardarci di toccarci e di guardarci

come non ci fossimo mai visti

e proprio te questa notte in piazza sulle spalle di nessuno sarai un re

niente bombardamenti

Tien uur 's ochtends en mijn hoofd ontploft

alsof ik een vat wijn had gedronken

of was je op mijn feestje geweest

Ik open het raam nog donker

Ik gooi een schreeuw op straat maar niemand antwoordt

mijn hart brak als een spiegel brak

brak dat mooie horloge dat je je herinnert

zoals je het noemde

de stilte duurt voort zijn minstens zeven uur

Ik open de radio, de tv, mijn oren

maar niemand zendt

de kamer vol dieren lijkt op muggen

zo groot als honden, maar honden kunnen tenminste niet vliegen

misschien hoort iemand me een oude vriend hoort me

Ik probeer zo hard te schreeuwen

zo sterk, je voelde me tenminste

wat een dag, wat een jaar, maandag, dinsdag, maar wat een leven

van een foto van mijn moeder begint te spreken

hij zegt: 'Weet je nog hoe je vader wist hoe hij het moest doen?'

het waren de oorlogsjaren allemaal met hun ezels op de grond

we aten met honden weet je nog in Bologna wat een feest?

toen de Amerikanen arriveerden

hey in '43 gingen mensen weg, vertrokken en stierven en ze wisten niet waarom

maar na twee jaar zaten ze allemaal te wachten, zelfs de fascisten

Amerikanen zoals in Riccione wachten op toeristen

en alleen jij die avond op het plein op je vaders schouders zag eruit als een koning

als de bombardementen voorbij zijn, krijgt iedereen complimenten

alleen de doden waren verdrietig en de mensen werden nooit opgegeten

niet omdat ze dood waren, maar omdat ze morgen niet wakker werden

weet je nog die brunette hoe verdrietig ze was omdat ze wist dat ze het niet zag?

raketten naar de maan - maan

raketten op de maan zijn een normaal verschijnsel als je er zoveel ziet

geplant in rijen die op kerstbomen lijken

dan kun je door de telescoop te bewegen een naam geven aan de sterren

je kunt met alles spelen of met niets je kunt ook met je huid spelen

maar er ontbreekt iets en dat vermoeit ons

We worden het beu om al deze dingen te hebben die we missen als we ze niet meer hebben

je ontmoet mensen en een samenzwering verveelt zich

dan zie je ze zoals ze leven in een haast misschien verveling alleen angst

een angst die ons elke ochtend beledigt

de angst om dik te zijn om te tellen en dat het leven jouw leven is

je verandert niet meer

wat een jaar wat een dag maandag dinsdag maar wat een leven

een krant valt uit de lucht geen nieuws

alles lijkt normaal wie kan zeggen hoe lang het zal duren

draait de aarde nog?

wie weet stopt het...

welke kant op voor de oorlog neem me niet kwalijk?

draai een beetje verder...

nou tot morgen ik doe twee sprongen in de wind als ik daar zin in heb

morgen ben ik er weer, want

hey '83 je bent daar als een spiegel je laat ons ons anders voelen niemand weet waarom

niet beter of slechter, maar allemaal, zelfs de meest trieste

we wachten om samen wakker te worden, om elkaar te zien aanraken en naar elkaar te kijken

zoals we elkaar nog nooit hadden gezien

en je zult vanavond een koning zijn op het plein op de schouders van niemand

geen bombardementen