Lá Vem A Cidade - Lenine

Eu vim plantar meu castelo

Naquela serra de lá

Onde daqui a cem anos

Vai ser uma beira-mar

Vi a cidade passando

Rugindo, através de mim

Cada vida era uma batida

Dum imenso tamborim

Eu era o lugar, ela era a viagem

Cada um era real, cada outro era miragem

Eu era transparente e era gigante

Eu era a cruza entre o sempre e o instante

Letras misturadas com metal

E a cidade crescia como um animal

Em estruturas postiças

Sobre areias movediças

Sobre ossadas e carniças

Sobre o pântano que cobre o sambaqui

Sobre o país ancestral

Sobre a folha do jornal

Sobre a cama de casal onde eu nasci

Eu vim plantar meu castelo

Naquela serra de lá

Onde daqui a cem anos

Vai ser uma beira-mar

A cidade

Passou me lavrando todo

A cidade

Chegou me passou no rodo

Passou como um caminhão

Passa através de um segundo

Quando desce a ladeira na banguela

Veio com luzes e sons

Com sonhos maus, sonhos bons

Falava como um camões

Gemia feito pantera

Ela era

Bela, fera

Desta cidade um dia só restará

O vento que levou meu verso embora

Mas onde ele estiver, ela estará

Um será o mundo de dentro

Será o outro o mundo de fora

Vi a cidade fervendo

Na emulsão da retina

Crepitar de vida ardendo

Mariposa e lamparina

A cidade ensurdecia

Rugia como um incêndio

Era veneno e vacina

Eu vim plantar meu castelo

Naquela serra de lá

Onde daqui a cem anos

Vai ser uma beira-mar

Eu pairava no ar, e olhava a cidade

Passando veloz lá embaixo de mim

Eram dez milhões de mentes

Dez milhões de inconscientes

Se misturam, viram entes

Os quais conduzem as gentes

Como se fossem correntes

Dum rio que não tem fim

Esse ruído

São os séculos pingando

E as cidades crescendo e se cruzando

Como círculos na água da lagoa

E eu vi nuvens de poeira

E vi uma tribo inteira

Fugindo em toda carreira

Pisando em roça e fogueira

Ganhando uma ribanceira

E a cidade vinha vindo

A cidade vinha andando

A cidade intumescendo

Crescendo, se aproximando

Eu vim plantar meu castelo

Naquela serra de lá

Onde daqui a cem anos

Vai ser uma beira-mar

Ik kwam om mijn kasteel te planten

in die berg daar

Waar over honderd jaar?

Het zal een kust zijn

Ik zag de stad voorbij komen

Brullend door mij heen

Elk leven was een beat

van een enorme tamboerijn

Ik was de plek, zij was de reis

Elk was echt, elk was een luchtspiegeling

Ik was transparant en ik was reus

Ik was de kruising tussen het altijd en het moment

Letters gemengd met metaal

En de stad groeide als een dier

In valse structuren

over stuifzand

Over botten en aas

Over het moeras dat de sambaqui . bedekt

Over het voorouderlijk land

Over de pagina van de krant

Over het tweepersoonsbed waar ik ben geboren

Ik kwam om mijn kasteel te planten

in die berg daar

Waar over honderd jaar?

Het zal een kust zijn

De stad

Alles besteed aan het ploegen

De stad

Aangekomen, passeerde me op het stuur

Voorbij gereden als een vrachtwagen

Gaat één seconde door

Wanneer je de heuvel af gaat op de tandeloze

Kwam met licht en geluid

Met slechte dromen, goede dromen

Sprak als een camões

kreunde als een panter

Ze was

schoonheid beest

Van deze stad blijft er maar één dag over

De wind die mijn vers wegnam

Maar waar hij ook is, zij zal zijn

Een zal de wereld van binnenuit zijn

Zal de andere de buitenwereld zijn?

Ik zag de kokende stad

In de retinale emulsie

Geknetter van het leven dat brandt

Mot en lamp

De stad was oorverdovend

Brullen als een vuur

Het was vergif en vaccin

Ik kwam om mijn kasteel te planten

in die berg daar

Waar over honderd jaar?

Het zal een kust zijn

Ik zweefde in de lucht en keek naar de stad

Snel onder me voorbij

Er waren tien miljoen geesten

Tien miljoen bewusteloze

Ze vermengen zich, ze worden wezens

Die de agenten leiden

Alsof het kettingen zijn

Van een rivier die geen einde heeft

dit geluid

Het zijn de eeuwen die druipen

En de steden groeien en kruisen

Als cirkels in het vijverwater

En ik zag stofwolken

Ik zag een hele stam

Weglopen in elke carrière

Stap op roça en vuur

bluffen

En de stad kwam eraan

De stad liep

De stad zwelt op

Opgroeien, dichterbij komen

Ik kwam om mijn kasteel te planten

in die berg daar

Waar over honderd jaar?

Het zal een kust zijn