Hate in a Puddle - Illogic

I hate when it rains, cause in puddles I encounter this guy

Unable to give a rebuttal but swift as the pain flood his eyes

wonderin why he’s a gift with no purpose

A priceless one-of-a-kind piece that’s worthless

Grounded with no surface

And when he shows one, it’s a facade

Cause inside he fights feelings that he was mistake by God

I see his confusion and self-deception

Questions of relevance and intelligence

He holds an illusion of self-acceptance

that he shows to those outside lookin in He’s outside lookin in to his own life;

lookin for strength

to carry on as a pawn in this chess game of existance

In his mind he wants to go on to the dawn

and leave the stress that came with existance

Hopin in death he’ll find life

Cause as he lives, he roams the dark, tryin to find light

He’s made his heart so hard, he doesn’t even cry anymore

Cause he’s confronted sorrow frequently

His heart’s been broken frequently

It’s like he’s lost some part of him and just haven’t found it yet

So in his search, he’s left with nothin but questions and regret

All he wants to know is how one day, he’s content

and the next day he’s cryin

cause his life isn’t what he thought life meant

He just wants to be happy, with his love and all

But too often I get messages through telepathic calls

He’s askin me through a puddle what more must he endure to continue

But for some reason he knows he most endure to continue

When I walk past puddles, my reflection calls beggin me to answer his questions about life and his perceptions

and tell him why I hate him so much

And you wonder why I hate him so much?

Now when I walk past puddles, my reflection calls beggin me to answer his questions about life, and his perceptions

and tell him why I hate him so much

Damn, I wonder why I hate him so much

Why did I hate him so much?

I wondered, pondered on the question

What in my mind caused me to despise my reflection?

I didn’t know I just knew when I saw him, how I felt

and hated the fact that he had to play with the cards that he was dealt

He’s come in contact with some ill things that can’t be explained

Life’s extracted his energy to where the pain can’t be contained

So to me he comes, sheddin tears like skin

Intimate with some, only the ones he calls friends

If he even exists, he only exists in pain

It’s like his life is a myth

and he’s been blessed with the gift of shame, I mean

From birth to love he’s been betrayed

He’s an unknown in how to cope with that pain and dissapointment

he’s come to know as he’s grown

He feels he stands alone in this world of puddle images

And he awaits the time for when, time finishes

He tries to elevate thought, but he’s still chillin in the basement

Awaitin a rebirth of his soul as it fears it’s spiritual placement

God I pray you can give me a purpose or help me find it Cause on this narrow path of self-damnation, I can’t find it Is it somethin I need to know, some way I need to grow

to get out of this rut, God give me some self-trust

Love is somethin I’m lookin for but I’ve found it, or have I?

I wanna live but can I, or do I have to die to?

I try to, have life but my life seems kinda worthless

as I’m starin at this puddle

God I pray that you can give me a purpose or help me find it Cause on this narrow path of self-damnation, I can’t find it Is it somethin I need to know, some way I need to grow

to get out of this rut, God please give me some self-trust

Love is somethin I’m lookin for — thought I found it, or have I?

I wanna live but can I, or do I have to die to?

I try to, have life but my life seems kinda worthless

as I’m starin in this puddle

I sit alone in dismal silence

Peering into the eyes of my reflection

Wondering if his thoughts are adjacent to my own

What visions of eerie savagery

are passing if purity lurks in the mind of he who I mirror?

Lookin at him I am disgusted

He lacks beauty in all external areas

and internally he seems so confused

Perplexed with this conundrum of life

He proceeds to function or cope, lookin at it realistically

Esteem he lacks, in all areas of existance

Reason unknown

What is the cause of the lack of this self-acceptance?

I mean it seems like he needs constant assurance

Some type of ritual proof that he’s even worth the oxygen he breathes

A, light that shines upon him

Is his living in vein?

Does he have a purpose?

Answer — eternally unknown

Ik haat het als het regent, want in plassen kom ik deze man tegen

Kan geen weerwoord geven, maar zo snel als de pijn zijn ogen overspoelt

vraag me af waarom hij een geschenk is zonder doel

Een onbetaalbaar uniek stuk dat waardeloos is

Geaard zonder oppervlak

En als hij er een laat zien, is het een gevel

Want van binnen vecht hij tegen het gevoel dat hij door God is vergist

Ik zie zijn verwarring en zelfbedrog

Vragen over relevantie en intelligentie

Hij heeft een illusie van zelfacceptatie

dat hij laat zien aan degenen die van buiten naar binnen kijken. Hij kijkt van buiten naar binnen in zijn eigen leven;

op zoek naar kracht

om door te gaan als een pion in dit schaakspel van het bestaan

In gedachten wil hij door naar de dageraad

en verlaat de stress die bij het bestaan ​​hoorde

Hopin in de dood zal hij het leven vinden

Want terwijl hij leeft, zwerft hij door het donker, probeert licht te vinden

Hij heeft zijn hart zo hard gemaakt dat hij niet eens meer huilt

Omdat hij vaak met verdriet wordt geconfronteerd

Zijn hart is vaak gebroken

Het is alsof hij een deel van hem kwijt is en het gewoon nog niet heeft gevonden

Dus tijdens zijn zoektocht blijft hij achter met niets dan vragen en spijt

Het enige dat hij wil weten, is hoe hij op een dag tevreden is

en de volgende dag huilt hij

omdat zijn leven niet is wat hij dacht dat het leven betekende

Hij wil gewoon gelukkig zijn, met zijn liefde en zo

Maar te vaak krijg ik berichten via telepathische oproepen

Hij vraagt ​​me door een plas wat hij nog meer moet doorstaan ​​om door te gaan?

Maar om de een of andere reden weet hij dat hij het best volhoudt om door te gaan

Als ik langs plassen loop, smeken mijn reflectieve oproepen me om zijn vragen over het leven en zijn percepties te beantwoorden

en vertel hem waarom ik hem zo haat

En je vraagt ​​je af waarom ik hem zo haat?

Als ik nu langs plassen loop, smeken mijn reflectie-oproepen me om zijn vragen over het leven en zijn percepties te beantwoorden

en vertel hem waarom ik hem zo haat

Verdomme, ik vraag me af waarom ik hem zo haat

Waarom haatte ik hem zo?

Ik vroeg me af, dacht na over de vraag

Wat zorgde ervoor dat ik mijn reflectie verachtte?

Ik wist niet dat ik wist hoe ik me voelde toen ik hem zag

en haatte het feit dat hij moest spelen met de kaarten die hij had gekregen

Hij is in contact gekomen met een aantal zieke dingen die niet kunnen worden verklaard

Het leven heeft zijn energie gehaald waar de pijn niet kan worden ingehouden

Dus naar mij komt hij, tranen vergietend als huid

Intiem met sommigen, alleen degenen die hij vrienden noemt

Als hij al bestaat, bestaat hij alleen in pijn

Het is alsof zijn leven een mythe is

en hij is gezegend met de gave van schaamte, ik bedoel

Van geboorte tot liefde is hij verraden

Hij is een onbekende in hoe om te gaan met die pijn en teleurstelling

hij is te weten gekomen naarmate hij groter is geworden

Hij voelt dat hij alleen staat in deze wereld van plasbeelden

En hij wacht op de tijd dat de tijd voorbij is

Hij probeert gedachten te verheffen, maar hij is nog steeds aan het chillen in de kelder

Wachten op een wedergeboorte van zijn ziel omdat hij vreest dat zijn spirituele plaatsing

God, ik bid dat je me een doel kunt geven of me kunt helpen het te vinden Want op dit smalle pad van zelfverdoemenis kan ik het niet vinden Is het iets dat ik moet weten, op de een of andere manier moet ik groeien

om uit deze sleur te komen, God geef me wat zelfvertrouwen

Liefde is iets waar ik naar op zoek ben, maar ik heb het gevonden, of niet?

Ik wil leven, maar kan ik, of moet ik sterven?

Ik probeer het leven te hebben, maar mijn leven lijkt een beetje waardeloos

terwijl ik naar deze plas staar

God, ik bid dat je me een doel kunt geven of me kunt helpen het te vinden Want op dit smalle pad van zelfverdoemenis kan ik het niet vinden Is het iets dat ik moet weten, op de een of andere manier moet ik groeien

om uit deze sleur te komen, God, geef me alsjeblieft wat zelfvertrouwen

Liefde is iets waar ik naar op zoek ben - ik dacht het gevonden te hebben, of toch?

Ik wil leven, maar kan ik, of moet ik sterven?

Ik probeer het leven te hebben, maar mijn leven lijkt een beetje waardeloos

terwijl ik in deze plas staar

Ik zit alleen in akelige stilte

In de ogen van mijn reflectie kijken

Vraagt ​​​​u zich af of zijn gedachten grenzen aan de mijne?

Welke visioenen van griezelige wreedheid?

gaan voorbij als zuiverheid op de loer ligt in de geest van hij die ik spiegel?

Kijk naar hem, ik walg ervan

Hij mist schoonheid in alle externe gebieden

en intern lijkt hij zo verward

Verbijsterd door dit raadsel van het leven

Hij gaat verder met functioneren of het hoofd bieden, kijk er realistisch naar

Acht hij ontbreekt, op alle gebieden van het bestaan

Reden onbekend

Wat is de oorzaak van het gebrek aan deze zelfacceptatie?

Ik bedoel, het lijkt alsof hij constante zekerheid nodig heeft

Een soort ritueel bewijs dat hij zelfs de zuurstof waard is die hij inademt

A, licht dat op hem schijnt

Is zijn leven in ader?

Heeft hij een doel?

Antwoord — eeuwig onbekend