Lando - Gloc 9

Wag kang mabahala may nagbabantay sa dilim

Nakaabang sa sulok at may hawak na patalim

Di ka hahayaan na muli pang masaktan

Wag ka nang matakot sa dilim

Ito ay kwentong hango na galing sa dalawang taong

Nagmamahalan ng tunay ang ngala’y Elsa at Lando

At kahit parang pagkakataon ay nakakandado

Dahil magkalayo ang uri ng buhay ang estado

Ng buhay ni Lando ay di nalalayo sa marami

Sinunog ng araw ang kulay ng balat at marami

Ng galon ng pawis ang kanyang naidilig sa lupa

Upang ang gutom ay di na masuklian pa ng luha

Habang ang babaeng kanyang minamahal ay sagana

Ngunit kabilang sa pamilya na di alintanang

Makipagkapwa-tao sa mga tulad niyang dukha

Gayon pa ma’y patuloy ang pagmamahal na pinula ng pagibig

Kahit na ano pang bagay ang pilit na ihadlang

Sino man ay walang makakapigil sa paghakbang

Ng mga paa na ang nais ay marating ang ligaya

Niyayang magtanan di nag-atubili na sumama

Hawak ang pangarap at pangako sa isa’t isa

Nagpakalayo-layo di namuhay na may kaba

Dahil alam nila na sa bawa’t isa’y nakalaan

At ang pagmamahalan tangi nilang sinasandalan

Wala ng ibang bagay pa silang mahihiling

Kundi isang pamilya sa loob ng apat na dingding

At isang bubong na maaaring tawaging tahanan

Bakit may pangit na kabanatang kailangang daanan pa

Isang gabi na Huwebes lumubog na ang araw

Doon tayo magkita pasalubong ko’y siopao

Upang ating paghatian pagdating ng hapunan

Meron palang nakaabang sa amin na kamalasan

Eskinita sa Ermita may sumaksak kay Elsa

Sa tagiliran isang makalawang na lanseta

Ang gamit upang makuha lang ang kanyang pitaka

Kami’y mahirap lamang bakit di na siya naawa

Hindi ko naabutang buhay ang aking mahal

At hanggang sa huling hantungan ay nagdarasal

Bakit po bakit po ang laging lumalabas

Sa 'king bibig palaboy-laboy ni walang landas

Akong sinusunod baliw sa mata ng marami

Siguro nga di ko na kilala aking sarili

Pangala’y taong grasa may patalim na gamit

At ang tanging alam ay isang malungkot na awit

At ang sabi…

Wag ka nang matakot sa dilim

Maak je geen zorgen er is een bewaker in het donker

In de hoek liggen en een mes vasthouden

Je zult nooit meer gekwetst worden

Wees niet bang in het donker

Dit is een verhaal gebaseerd op twee mensen

Elsa en Lando houden echt van elkaar

En zelfs het toeval lijkt op slot

Omdat de levensstaat ver uit elkaar ligt

Lando's leven is niet ver van velen

De zon verbrandde de huidskleur en veel

Een liter zweet strooide hij op de grond

Zodat honger niet wordt vervangen door tranen

Terwijl de vrouw van wie hij hield overvloedig was

Maar het behoort tot de familie die wordt genegeerd

Gemeenschap met de armen zoals hij

Toch wordt liefde nog steeds rood door liefde

Het maakt niet uit wat er nog meer moet worden voorkomen

Niemand kan de stap stoppen

Van de voeten die geluk wensen te bereiken

Hij vertrok zonder aarzelen om mee te gaan

Houd vast aan elkaars dromen en beloften

Ver weg leefde niet met nervositeit

Omdat ze weten dat iedereen er is

En ze leunen alleen op liefde

Ze hebben niets anders te vragen

Maar een gezin binnen vier muren

En een dak dat thuis genoemd mag worden

Waarom is er een lelijk hoofdstuk dat nog moet worden doorlopen?

Op een donderdagavond ging de zon onder

Laten we daar afspreken om Siopao te ontmoeten

Voor ons om te delen wanneer het eten komt

Er staat ons een ongeluk te wachten

Steegje in Ermita heeft Elsa . neergestoken

Aan de zijkant een roestig lancet

De tool om gewoon zijn portemonnee te pakken

We vinden het gewoon moeilijk waarom hij geen medelijden met ons heeft

Ik heb het leven van mijn geliefde niet bereikt

En tot het einde is bidden

Waarom komt het altijd uit?

In 'konings mond dwalend geen pad'

Ik word gek gezien in de ogen van velen

Misschien ken ik mezelf niet meer

Noem een ​​dikke man met een mes

En het enige dat je moet weten is een droevig lied

En zegt…

Wees niet bang in het donker